Temmuz ayı çok kutlamalı başladı.

1 Temmuz günü Osman Zafer Özmen, İstanbul Bilgi Üniversitesi Reklamcılık Fakültesi İletişim Bölümü’nden mezun oldu.

Sevgili hocası Prof. Dr. Yonca Karapazar Aslanbay ile fotografını görüyorsunuz.

Daha 14 yaşında Reklamcı olmaya karar vermişti. Biz (anne-baba) önce işletmecilik okusun diye ikna etmeye çabaladık. Vazgeçmedi.

- Bugünün usta reklamcılarının çoğunu tanıyoruz. Onlar işletmecilik okudular.” dedik.

- O yıllarda reklamcılık okulu yoktu da ondandır.” diye yanıtladı.

Türkiye’de en iyi neresi reklamcılık okulu diye araştırdı. Bilgi Üniversitesi’nde karar kıldı. (Bizim orada öğretim kadrosunda olmamızı hiç önemsemedi.)  Zaten 4 yaşından beri kararlarını kendisi verir.

Sonuçta çocukluk hayalini seçti. Keyifle okudu. Ödevlerini yaparken “Öyle birşey yapacağım ki…” diye çalıştı. Başardı.

Yüksek şeref Öğrencisi olarak mezun oldu.

Annesi ve Birsen ablası… Onun hayallerine her zaman destek çıkan, her zorlu gününde arkasında olan, büyümesinde ve yaratıcı olmasında en çok katkısı olan 2 kişi de, o mutlu gününde yanındaydı.

Ertesi akşam, 2 Temmuz günü de Tutku Rüya Özmen, MBA derecesini elde etti.

Daha Koç Üniversitesi’nde okurken, reklamın aykırı ustası Levent Erden’in yanında çalışmaya başlamıştı.

Açıkçası, 2 – 3 yıl daha çalışsın, sonra MBA yapsın diye üsteledim. Ama 2 yıllık iş hayatı ile birlikte başladı MBA programına…

Yandaki resimde Levent’i “yerim ulan o diplomayı” kıvamında görüyorsunuz.

Biliyorsunuzdur, Levent Erden Bilgi Üniversitesi MBA programının en yüksek “rating” alan hocasıdır. Aynı güne seçmeli ders koyarsanız, muhtemelen yeterli sayıda öğrenciniz olmaz, dersiniz de açılmaz. (Tarafımdan denenmiştir. )

Tutku’nun kafasına yatmayan birşey olduğunda duramaz… Bir şekilde duygularını ve düşüncelerini belirtir.  MBA’deki Strateji dersi konusundaki blog yazısı, Evrim Kuran tarafından “Y Kuşağı” taleplerinin bariz bir örneği olarak  gösteriliyor.

• Zaten Levent Erden de  “babasının tüm kötü huylarını almış” diye nitelendiriyor.

Tutku’nun mezuniyet törenine, hem anne-baba hem de öğretim üyesi olarak katıldık.

Darısı mezuniyet bekleyen herkesin başına…

Merak edenler için… Mezuniyet hediyesi… Önceden yazmıştım.

Öğrencilerin “Gidiş yoluna puan veriyor musunuz?” cümlesi üzerine yazmıştım.

Ömer Ekinci de 1.5 sene önce aynı konuya değinmiş. Benim yazımın yorumlarında Ömer Yüksek ile başlayan tartışma, Ömer’in blogunda devam etti.

Ömer Yüksek “Hata yapmamak üzerine kurulu bir eğitim sistemi olabilir mi?” diye sormuş.

İlk yazımda da söylemiştim. İlkokulda iseniz, elbette hata yapabilirsiniz. Ama meslek eğitimi alırken de “Hata yapmamak üzerine kurulu bir eğitim sistemi olabilir mi?” diye soruyorsanız… Yanıtladım.

“İnşaat Mühendisinin hatalı yaptığı binalarda yaşamak, doktorun hatalı tedavisine maruz kalmak, politikacının hatalı verdiği karar ile işsiz kalmak ve/veya akrabasını madende kaybetmek, vb… isteyen varsa, bu sorunun yanıtını da o versin.

Eminim onların da bu “gidiş yolunda” doğru yaptıkları vardır. Doğruya puan vererek onları mühendis, doktor, yönetici yaparsınız. Sonra da başınıza gelene şaşarsınız.”

Yıllarca satış ekibi yönettim. Aşağıdaki resimler fotokopi ile en büyütüleceği kadar büyük şekilde arkamda asılıydı.

Bugünlerde yine asılı…

Yorumdaki cümlelerim ile bitireyim.

Eğer iş hayatında olmayacaksanız, eğer kendi hatalarınız başkalarını hiç etkilemeyecekse gidiş yolunu siz bilirsiniz. Hatta, bütün puanlar sizin olsun.

Ama başkasının (anne-babanız, sevgiliniz, eşiniz, çocuklarınız dahil) hayatını etkileyecekseniz, düzgün yoldan gidip doğru sonuca ulaşmanızı öneririm.

Geçenlerde bir CRM  elemanı ilanını yayınlamıştım. Bir de bana ulaşan talep vardı.

Bir arkadaşım, yeni bir tanesinin linkini gönderdi.

Üniversitelerin ilgili bölümlerinden mezun… Hangi bölümler CRM’ci yetiştiriyor acaba…

Araç kullanmak derken, CRM yazılımlarından mı bahsediyor, araba kullanmaktan mı?… Daha açık mı yazsaydı?..

Bir de “sekötünde” var…

Belki de ikimiz aynı CRM’i anlamıyoruz. Neyse, ben size duyurmuş olayım…