Genç adamla konuşuyoruz. Şu anda çalıştığı şirketten bahsediyorum.

Şirketteki direktörler, sektörün tanınan ustaları. Bir çok konuda, gençler sormadan onlara yardım ediyorlar. Onlara rağmen…

“Size şu konuda yardımcı olayım” diye geliyor tecrübeliler… Üstelik çok yoğunlar… Bunca işin arasında gençlere yardıma çalışıyorlar.

Birçok şirkette nasıl davranıldığını söylüyorum. “Şu hatayı orada yapmış olsaydın, masanın üzerine patronun ayakkabılarını görürdün. “Hangi salak yaptı bu hatayı…” diye ayağını senin masana vurarak bağırırdı.” diye anlatıyorum.

Bizimki inanmıyor. “Niye öyle olsun ki? Herkes bu kadar kötü mü?… ” diyor.

(resim bu linkten alındı)

Soruyorum: “Baban sana nasıl öğütledi. Herkese yardımcı ol. Bildiklerini herkesle paylaş mı dedi?”

“Hayır.” diyor.  “İnsanlar birbirlerinin üstüne basar dedi. Bildiklerini anlatma dedi.”

“Biliyor musun… Herkes baban gibi… Başkalarına güvenmiyor. Kuşku içinde yaşıyor. İş öğretmemeye çaba sarf ediyor. O yüzden bu şirket istisnalardan biri…” diyorum.

Ve tekrarlıyorum. “Hemen herkes baban gibi düşünüyor!.. Herkesi baban gibiler eğitiyor. O nedenle, çoğunluk bir diğerine yardım etmiyor.”

İşe yarıyor mu… Elbette hayır.

Bir reklamı izlediğinde “ben çok daha iyisini yaparım” diyorsan, işte sana sözünü kanıtlama fırsatı.

Yaratıcı olduğunu düşünen her 3 – 5 öğrencinin bir araya geldiklerinde ortak hayali “Bir şirket kuralım. Millete gösterelim reklam nasıl olurmuş”. Bu hayalin gerçek olmasına ne dersin. Üstelik de en iyilerin bir araya geldiği bir ajans ortamında…

Stajyer değil, “yeni nesil pazarlama insanı” arıyoruz.

Burada şunlar YOK:

• şunun fotokopisini çek de getir,
• biz gençken… çantamı taşı,
• “usta”nın yanında sığıntı bir yer,
• toplantıda yanımda dur da bir şey öğren bari,
• bana kebap söyle… kendine de birşeyler ısmarlarsın,
• sen konuşma, sadece müşterinin tüm söylediklerini not almaya çalış…

Şunlar VAR:

• diğer Young Guns seçilenleri ile paylaştığın ortak çalışma alanı,
• hayallerini gerçekleştirme fırsatı,
• kartvizit,
• düşen şapka, görünen perçem,
• sürekli eğitim,
• istersen fikir danışacağın tecrübeliler,
• kendi kararlarının sonuçlarını yaşamak,
• “biz yaptık” demenin keyfi…

Grup çalışması ve/veya küme ödevi  kabul edilmiyor… Tek başına katılmak gerekiyor. Proje veya fikir yarışması değil. Yetenek aranıyor. O fikrin geldiği yerde, daha niceleri vardır diye…

Dolayısıyla birey olmak gerekiyor.

Bekliyoruz… Heyecanla…

Ek: Young Guns hakkında yazılar:

• Molaver rahatla (pazar-lamaca)  Young Guns Agency Yeni Nesil Silahlar Arıyor
• İTÜ Sözlük Young Guns Agency

“Bana sorun getirmeyin” yazısına Friendfeed’de yapılan yorumlardan biri… Fatmanur Erdoğan yazmış

• “aranızda halledin” de cümlenin arkasından gelen olur değil mi?…”

Aynen öyle…  Bir kalıp gibi kullanılır. … “Bana sorun getirmeyin… Aranızda halledin.”

Oysa unvan arttıkça zaman çoğunlukla bölümler arası çatışmaların yönetimine harcanır.

Çocukluğumda okuduğum bir öykü kitabı vardı.

Zeyyat Selimoğlu’nun “Direğin tepesinde bir adam” adlı hikaye kitabı… Bu kitaptaki hikayelerden biri… Aklımda kaldığı kadarıyla… (Aradan neredeyse 40 yıl geçmiş. Öyküdeki isimler yanlış olabilir. Internet’te aslını aradım bulamadım… Daha sonra kitabı bulup yanlışları düzeltirim.)

Teknede (açık denizde) iki kişi arasında ciddi bir tartışma konusu oluyor (ki konuyu hiç anımsamıyorum). Kavga etmek de tehlikeli. Ortaya bir çizgi çekiliyor. İkisi de birer taraftan çekecek. Kazanan, haklı…

Asılıyorlar. Her ikisi de diğerini yerinden kımıldatamıyor. Bir süre böyle devam ediyor.

Teknenin “reis’i, fırlama miço’yu çağırıyor. “Sen bilirsin, bunlardan birinin sevdiği, sevmediği, hoşlandığı ya da nefret ettiği… ne vardır?”

“Temel ustayı bilmem ama, İdris usta kaysı hoşafını çok sever”…

Biraz sonra içeriden aşçının bağırtısı duyuluyor.  “Ha uşaklar… Hala yenişemediniz mi?… Kazanana fazladan bir tabak kaysı hoşafı benden…”

Biri diğerini çekip alıyor.

Miço nedenini soruyor Reis’e… “Sürtüşme devam etmemeli… Bir şekilde sonuçlanmalı” diyor Reis.

Bana sorun getirmeyin… Aranızda halledin. diyen yöneticileri duyunca… Yönetim dersini taka reislerinden almalarını mı öğütleyelim…

Gitti yıllarca süren MBA çalışmaları…