Bu bir futbol yazısı değildir. Futboldan anlamam.

Hangi takımı tutarlarsa tutsunlar, aşırı taraftar olanları garipserim. Eğlence sektörünün bir ürünü için bunca kıyamet koparılmasının toplumsal ve siyasi nedenleri daha çok ilgimi çeker.

Maç seyretmeye düşkün değilim. Hasbelkader özetleri izlersem, gollerde pas verenin ne kadar bilinçli yaptığını ve gol atanın topa vurduğu noktaya nasıl geldiğini seyrederim. Akıl ve beceri varsa güzeldir, tesadüfen gol olmuşsa umursamam.

Bugünlerde dolaşan bir dedikodu ilgimi çekti.

Başarılarla dolu bir geçmiş olabilir. Ekip oluşturmada efsane diye anılabilir. Başarısızlıklarda ekibe sahip çıkmak, “benim hatam” demek önemlidir. Ama yetmez.

Yönetim, sürekli kendini geliştirmeyi, ilerlemeyi, hatalardan ders almayı, doğru çözümleri arayıp bulmayı gerektirir. Yöneticinin “Ben ders almam, ders veririm” diye düşünmeye başladığı an, düşüşe geçeceğine inanırım. Düzgün feed-back alamayan yönetici, başarısızlığa mahkumdur.

Umarım, inanarak değil, sadece gazetelere malzeme olsun diye söylenmiştir.

Amir,

- herkesin geç saatlere kadar çalıştığı bir ortamda, saat 18.00’de çıkman için çaba sarfedecek (Buraya onlarca “like” ),

- aynı katta 3 – 4 metre mesafede oturanlardan %20 daha fazla maaş almanı sağlayacak (Buraya da “like” ),

- kurumu zarara sokan bir hata yaptığında kelleni vermemek için direnecek (Buraya da “like” yağdıralım) …

Ama sen,

- yetkini kullanacaksın ama sorumluluklarını üstlenmeyeceksin (Ha yaşa yahu. Klavyenden bal damlıyor valla… )

- performans göstermeyeceksin (Bi dakika… Konu neden buraya geldi. İyi gidiyorduk… )

- potansiyelin varmış, amirin seni iyi değerlendirmemiş, zaten “seni kimse anlamıyormuş”… bahaneler ileri süreceksin. (Kötü gidiş… Bakalım ne çıkacak?)

- uyarıları ciddiye almayacak bildiğini okuyacaksın (Gerginlik var galiba… )

- kırmızı kartı görünce de amirini suçlayacaksın. (Ama… Bekleyin… Açıklayabilirim… )

Bunları niye yazdım.

Henüz 5 adam bile yönetmemiş gençler, yönetim yazıları yazıyor. Alkış tutanlar da, çoğunlukla kimseyi yönetmemiş diğer genç arkadaşlar. Doğru olmasa da popüler söylemler sosyal mecralarda çok işe yarıyor.

Lakin… Yaşam boyu mutsuzlukların ana kaynağı, çevreyi ve kendini doğru değerlendirmemektir.

Başkasına vereceği zararlardan geçtim. Feedback almayan kendine kötülük eder. Bunu kendinize yapmayın.

Genç girişimciler, eğer başarılı olmuşlarsa kurumsal kavramlara saldırıveriyorlar. Özellikle  kurumsal ortamda hiç çalışmamışlarsa bunu daha rahat yapıyorlar.

Yapmadığın bir işi eleştirebilirsin. Evin tasarımını eleştirmek için mimar olman gerekmez. Aynı alanı iyi kullanan mimarlar varken oturduğun evde bir türlü rahat edemiyorsan, 3 – 5 cümle söylersin.  Minibüsten inerken senin hayatını tehlikeye sokarak aradan geçen motosikletliyi eleştirmek için, motor kullanman da gerekmez.

Benzer biçimde boyacıyı, ayakkabıcıyı, marangozu, taksi şoförünü, hatta reklamcıyı eleştirmek için boyacı, ayakkabıcı, marangoz, şoför, reklamcı olman şart değildir.

Ama kurumsal yaşamda bir gün bile geçirmeden eleştirdiğinde, sonuçlarını gördüğün bir işi veya eylemi değil, bilmediğin bir tecrübeyi eleştiriyorsundur.

Yaşamadığı bir tecrübe hakkında veriştiren gençlerin birkaç tanesine Pilotaj hatası yazısını öğütlemiştim. (Çok alınanlar oldu.) Oysa eski bir İran öyküsünü anlatmalıydım. Ne de olsa bilmemek söylemi kolaylaştırır.

Başarılı olmuş, internet girişimleri ve kendi teknik becerileri sayesinde genç yaşta iyi para kazanmış (şu anda 30’larına yaklaşmış) arkadaşlarla sohbet ediyorum.

Bir dönemler, onlar da benzer düşüncedeymişler. Şimdi “kurumsal tarafta edinilecek bazı bilgilerinin olmamasının birkaç yüzbin dolar zarara neden olduğunu” söylüyorlar.

Sonradan da edinilemiyor. O parayı danışmanlara ödüyorlar veya ödeyecekler. Sağ olsunlar.

Kurumsallık üzerinde birkaç gün duracağım. Önce şu 2 maddeyi hatırlatayım.

• Bürokratik ≠  Kurumsal
• Ücretli  ≠  Profesyonel

Devamı… Çoook sürecek… İzleyin.