Charlie Chaplin, “Şehir Işıkları” (City Lights) filmini çekerken Küçük Tramp’ın (kendisi oynuyor) kör çiçekçi kadından çiçek satın aldığı sahneyi 342 kere çekmiş.

Hepi topu birbuçuk dakikalık bir sahne için… (Şuradaki 29′uncu saniye ile 2 dakika arasındaki bölüm)

Başkasına emir yağdırıyor değil sadece… Kendisi de oynuyor.

Mükemmel iyinin düşmanıdır. Bu kadar maliyet yaratmasa da olurmuş belki. Ama Orson Welles’in bile “en iyi film” dediği film olmazdı her halde.

Osman Ataç’la sohbetler [1] – [2] – [3] – [4] dizisinden

.

Friendfeed hızla akıyor. Her an bir şeyler eklendiği ve gündem sürekli değiştiği için “hızla akıyor” diyorum.

Bazan basit bir çelişki yakalanıyor. Bir çok şaka veya yorum yapılıyor. İsteyenler beğenilerini “like” tıklayarak belirtiyor.

Burada duruyoruz. Eğer bir şakada, çelişkide “ideolojik” veya “dini” olduğu varsayılan semboller varsa… Birden kılıçlar çekiliyor. İdeoloji taraftarları diğerlerini kalite, seviye, ahlak, vb. açısından suçlama yarışına giriyor. Önceden de yazmıştım “ideoloji her suçu haklı kılar” diye. Fanatikler beni haklı çıkarıyor. Yazı burada, yorumların büyük kısmı burada…

Aklıma gençken okuduğum bir cümle geliyor: “Becerikli bir arıyı beceriksiz bir mimardan ayıran en önemli özellik, arının o mükemmel altıgenleri neden ve nasıl yaptığını bilmeden yapmasıdır“.

Beceriksizlik yapsa, düzgün yapamasa, yeniden ve yeniden denese bile, neyi neden yaptığını sorgulayanların, yani “gerçek insan”ın tarafındayım.