Biz lise son’dayken sınıf geçme yöntemi değişti. Ağırlıklı ortalama getirildi.

Hiç birimiz yeni durumu bilmiyorduk. Öğrencilerden biri, Kadıköy’de tezgahtan, Sınıf Geçme Yönetmeliği  cep kitapçığı satın almış. Örnekleri iyice çalışmış. Her türlü hesaplamayı ve istisnaları öğrenmiş.

Tüm okula o anlattı. Dersten çağırıyorlar, sınıflara gidip örneklerle anlatıyor, soruları yanıtlıyordu.  Bizim kafamızda birçok endişe ve soru vardı. O kendinden emin şekilde her soruyu cevaplıyordu.

Belirsizliği azaltmak için önce içinde bulunduğun ortamın kurallarını en ince ayrıntısına kadar öğrenmek gerektiğini o zaman farkettim.

Bir basketbol ligi maçında, son saniye şutu çekildi. Top çembere dokunup yükseldi. Tam o sırada hücum eden takımdan biri havada yakalayıp içeri attı.

Çemberin hava sahasına el sokmaması gerektiği için basket sayılmadı, bir de faul aldı. Kazanmak üzere olan takımı yenildi. (O yıllarda, atletik yeteneği ile ters orantılı zekası espri konusuydu zaten.)

Kuralları bilmenin yetmeyeceğini, heyecan anlarında da akıldan çıkarmamak gerektiğini böyle öğrendim.

“Biliyordun da, uyguladın mı?” diye sorarsanız, HAYIR uygulamadım. (Size de anlattım) Ama her seferinde başıma neyin geleceğini bilerek yaptığımı söyleyebilirim.

Zaman zaman genç girişimcilerle sohbet ediyorum. Bazılarına aklım erdiğince yardım etmeye de çalışıyorum.

Şunu farkettim. Büyük çoğunluğu hayal ile varsayımı karıştırıyorlar.

“Bizim en ucuz olmamız engellenemez. Hiçbir rakibim bu yöntemi bulamaz.” gibi bir cümle söyledi.

Bu cümleyi haklı kılan gerçekleri sorguladım.

- Kullandığın altyapıyı sen mi geliştirdin?

- Hayır.

- Altyapıyı geliştiren firma ile organik bağın var mı?

- Hayır.

- O firmayı Google’da her arayan bulabiliyor mu?

- Evet.

- Sen rakiplerin hepsini tanıyor musun?

(Bu soruya “Evet” dedi. Çeşitli etkinliklerde benzer konuda sunum yapan kişilerden bahsettim ve onların projelerini bilip bilmediğini sorguladım. Bilmiyordu…)

- Peki nasıl böyle bir varsayımda bulunuyorsun? diye sordum.

Yanıt “kem… küm…”

Hayal etmek gerekli. Başarıya giden yolun ilk adımı hayal etmektir. Ancak, hayal ile varsayım yer değiştirmemeli. Yer değiştirirse, başarısızlık ve hayal kırıklığı kaçınılmaz olur.

Unutmayalım: Varsayım, gerçeklere dayanmalı ve belirsizliği azaltmayı amaçlamalı.

Ek bilgi: İngilizce konuşulan yerlerde yanlış varsayımlar için şu örnek verilir.

ASSUME = ASS / U / ME …

Yanlış yaparsan, ikimizden birinin bir tarafını acıtabilir…

Yazı daha önce Gelistrend‘de yayınlandı. Burada genişletilmiş baskısı var.

Aşağıdan bakınca… yazısına yorum yapan Melih Cılga “organize rehavet” dayanışması kavramını ortaya koymuş. Mutlaka okuyun…

Yorumlarda da belirttim. Patron “iyi insan” ise, bu rehavet çöküveriyor.

Dahası var. İşler “bir şekilde” yürürken yeni öneri getirenleri, patron değil de (ne de olsa iyi insan) diğer çalışanlar sert karşılar. Yani, Melih Cılga’nın dediği gibi:

• “Gerektiğinde patronu erkenden uyarmak ya da yönetim sorumluluğunun bir kısmına aday olarak taşın altına elini koymak gibi davranışlar …  işleri oluruna bırakarak rehavet duygusunu rekabetin belirsizliğine tercih edenler” tarafından engellenir.

Sonra da patronu suçlarlar… (Bu konuda başka örnekler konuşacağız zamanla…)

Ben, diğer uçtan bir örneği de masaya koymak istedim. Yönetimdeki belirsizliğin yarattığı hastalıklar…

Aslında eski bir yazı… Ama benim internet sitemin blog tarafında değil de SANDIKTAKİLER tarafında…

Akıl fıtığı…  Daha önce okumamışsanız bir göz atıverin… Tecrübeliler, çoook ortak nokta bulacaklardır.