Çalıştığım şirketi yabancılar satın aldıktan sonraydı. Uluslararası bir proje için Anvers’e çağırıldık. Her ülkeden 2 – 3 kişi ve Genel Merkez’den 5 – 6 kişi büyük bir masa etrafında toplandık.

Toplantı başladı. Herkes sırayla kendisini  tanıttı. Sonra toplantıyı yöneten kişi herkese 2 sayfalık bir belge verdi. Bir gizlilik sözleşmesi. İçinde her şey var. “Bu proje ile ilgili olarak rüyanda bile konuşamazsın” gibilerden…

“Bunu imzalamak istemeyenlerin toplantıyı terketmesi gerekir” dedi.

Toplantıyı yönetenin de amiri olan kişi de oradaydı. Ayağa kalktı.

“Az önce dinlediğim kadarıyla bulunduğunuz unvan düzeyine göre, bunu imzalamak istemeyenlerin sadece toplantıyı değil şirketi de terketmesi gerekir” dedi.

Bence de haklıydı.

Yeni mezun olmuştum. Dünyaca meşhur bir danışmanlık şirketinin İstanbul ofisinde işe başladım.

Bir öğleden sonra “hemen ertesi sabah ilk uçak ile” İzmir’e gitmem söylendi. Re-organizasyon isteyen bir firmaya “teklif yazısı” için gerekli bilgileri toplayacaktım. Şirkette böyle şehirler arası görevler, genelde acil olurdu ve bir gün önce kimsenin haberi olmazdı.

Gittim, görüşmeleri yaptım, İstanbul’a döndüm. Sonraki gün, konuşmaları temize çektim ve bir rapor haline getirip Genel Müdür Sekreteri hanıma verdim. “Rapor yazıldıktan sonra, bir kopyasının bana verilmesini” rica ettim. Sekreter hanım, bu isteği Genel Müdür’e ileteceğini söyledi. Yanıt sekiz gün sonra geldi.

- Genel Müdür Bey’e istediğinizi söyledim. Artık okulda okumuyor, kendisi için değil firma için hazırladı. Tüm raporlarımız gizlidir.” dedi…”   diye konuştu.

İş hayatında yeni idim. Benim yazdığım raporun neden benden gizli olduğunu anlamamıştım.