Sosyal Mecralarda hurmalar yazısını hazırlarken, Ufuk Tarhan’ın bir yazısı üzerine friendfeed’deki tartışmaları gördüğümü yazmıştım.

Bu tartışmalarda, çalışanların sosyal mecralardaki davranışlarına göre değerlendirmesini kölelik diye adlandıranlar vardı.

Adı üzerinde özel olması gereken hayatını her yerde ortaya serenlerin, “internet özel hayattır, kimse karışamaz” demesine şaşırdım. Aynı şekilde, şirketin etkilenmesi durumunda karşı tepki vermesinin olağan karşılanmamasına da hayret ettim.

Diğer yandan, profesyonelliğin nasıl yorumlandığını da gördüm.

Eğer profesyonelliği mesai saatinin kiralanması ile sınırlı görüyorsanız, şirket adına konuşmaya hiç yetkili olmamayı, her zaman en alt kademede kalmayı amaçlamışsınız demektir.  O zaman çoğunlukla şirketiniz sizi sosyal mecralarda izlemiyordur zaten. Endişelenmenize gerek yok.

• Daha önce yazdığım profesyonellik etiketli yazıların okunmasını öneriyorum. Günde 2 adet, yemeklerden sonra alınacak.

Bu bakış açısında olanlara bir cümle var ki… Ben değil Barbaros Şansal söylemişti.

• Talebe göre arz, sizi köleleştirir. Talep edilenden daha fazlasını üretmelisiniz. O zaman kazık kök değil sac ayağı kök salarsınız. Çekince çıkmaz, tüm toprağınızı da yanınıza alırsınız.

Özetle, sizi köleleştiren patronun değil kendi bakış açınızdır.

Friendfeed’deki bir tartışma üzerine Rol çelişkisi açısından Sosyal Mecralar diye bir yazı yayınlamıştım.

Sonra, bu tartışmanın kahramanının bana gönderdiği mesajı ve benim yanıtımı Rol çelişkisi 2 isimli yazıda yayınladım. Yazı “Yazışmamız devam etti. (Devamı yarın.)” diye bitiyordu.

Ne var ki, bu olayın benzerini yaşayan çok sayıda arkadaştan mesaj aldım. Kimisini patronları fena fırçalamıştı. Kovulmanın eşiğinden dönenler de vardı. Onlar için Kurallar değişir, ilkeler değişmez yazısını yayınladım.

Sonra da tatile çıktığım için 11 – 19 Ağustos arasında yazamadım.

Rol çelişkisi 2 yazısının friendfeed’deki yorumlarında Kemal İpekçi hatırlattı: “Uğur hocam bir sonraki maili de rica etsek..” diyerek.

Kemal İpekçi’nin gönderdiği sonraki mesaj şöyleydi.

Mesajı yayınlamaya izin verdiği için Kemal İpekçi’ye teşekkür ederim.

Bu rol çelişkisi tartışması, Sosyal mecralarda hurmalar diye başlayan daha sonraki yazılara da  eşik oldu. Şimdiden sırada 2 tane taslak var. Bu gidişle SMU olacağım galiba…

EKLEME: Taslak yazılardan Sosyal mecralarda yol kesişmesi‘ni yayınladım.

Şaka, şaka… Bu dizi bittikten sonra, SMU’lardan uzak durmaya niyetim var. Okullar açılmadan önce öğrenciler için birşeyler yazmalıyım.

Sosyal mecralardaki aktif arkadaşlarımızın çeşitli kurumlar adına Sosyal Mecralar Uzmanı (SMU) olmasını destekliyorum. Sonrasında işlerini güzel yaparlarsa, markayı duymayanların da duymasını sağlarlarsa, temsil ettikleri şirketlerin adını yüceltirlerse… daha da iyi olur.

Bu noktada SMU’ların dikkat etmesi gereken bir madde var.

• Eminim çok fazla madde vardır. Ama ben SMU olmayıp, geleneksel pazarlama kökenli olduğum  için en gözüme  çarpan yanlışlıktan bahsedeceğim.

Temsil ettiğimiz marka ile kendimizi (kafamızdaki şapkaları) karıştırmamalıyız.

Kendi adımızla yazdığımız zaman bile, temsil ettiğimiz markaya hasar verme tehlikesi var. Bir de marka adına yazarsak… kendi kişisel görüş ve duygularımızı markanın adı altında iletmeye başlarsak…

İtibar yönetimi olmaz, itibar felaketi olur.

Örnek aşağıda (Üzerine tıklayınca rahat okunacak kadar büyütülüyor.)

Eski hali de  şurada. Oradaki yazımı burada tekrarlayacağım.

Kendi adıyla değil de lokantanın adıyla başkalarını karalayan kişileri çalıştıran bir lokantada yemek yer misiniz? Yanıtım HAYIR.

İtibar yönetimi bu nedenle önemli. İspatı olmayan karalar çalan ve “ben sadece duyduğumu söylerim bunu ispatlamak zorunda değilim” diyen bir lokanta…

Sosyal mecralarda marka ile kişi’nin karıştırılmaması bu nedenle gerekli bir ön koşul.

Meraklısına, bu yazı ile birlikte okunacak yazılar:

• Şikayet merci olarak Sosyal Mecralar
• Kariyer merci olarak Sosyal Mecralar
• Ayna olarak Sosyal Mecralar