Banka’nın yıllık raporu hazırlanıyor. Resimler çekiliyor.

Yakışıklı genç arkadaşımız “model” seçilmiş. Genel Müdür Yardımcısı’nın masasında poz veriyor. Flaşlar patlıyor.

Bir süre sonra Genel Müdür Yardımcısı “İşiniz bitti mi?” diye soruyor. Genç arkadaş, “15 dakikalık şöhret”ten başı dönmüş… “Sayemde masanız genç ve yakışıklı bir kişi gördü” diye yanıtlıyor.

Genel Müdür Yardımcısı altında kalmıyor.

“Bugünü 23 Nisan zannettin anlaşılan. Resim çektirmen bitince acele et. Törenlere gecikme…”

Odanın dışında kahkaha tufanı…

Bir öğretim üyesi, Master öğrencilerine sormuş: “Büyüyünce ne olacaksınız?”

Gelen yanıtlar ilginç.

Ücretli çalışanların büyük çoğunluğu “Genel Müdür” veya “CEO” diye yanıtlamış.

Bazıları (örnektir) “Mobilya şirketinde CEO” demiş. Hali hazırda mobilya şirketinde çalışıyor. Neyse ki uzmanlaşmayı önemsemiş. Kısmen sevindim.

Pek azı “şu konunun en birinci uzmanı olacağım” demiş.  Ne mutlu onlara… Zaman içinde uzmanlık konuları, “en birinci” olacakları sahalar değişebilir. Umarım bakış açıları değişmez.

.

Not: Ben bu konuda film(ler)i defalarca gördüm, bazılarında oynadım. Hatırladığım sahnelerini de yazdım…

• Çırak mühendis
• Bireylerde esneklik
• Cehaletin cesareti
• Gel, gel, toplantıya gel…
• Büyü de gel çocuk…
• “Güç” aşkı olursa…
• Soğanı ince doğra…
• Terazinin kefesi…
• Gitmek mi zor…
• Bu günler için buradayım…
• Ne iş olsa yapar (mıy)ım?
• Kapılara sığamamak

Oysa doğrusu…

• İşini iyi yapmak tır.

Açık ofiste, birbirimize 5 metre mesafede çalışıyorduk.

Masasının önünde 3 sandalye olması konusunda ısrarlı idi. Ben ise hareket alanımı daralttığı için, sandalyeleri azaltmıştım.

Birgün benim masamın önünde toplantı yapıldı. Onun masasının önündeki sandalyelerden birini almak zorunda kaldık. Toplantı sonrasında sandalye yerine geri bırakılmayınca çok sinirlendi. O zaman anladım.

Masasının önündeki sandalye sayısını, omuzundaki yıldızlar ile özdeşleştirmişti. Ne kadar sandalye, o kadar rütbe…