Az önce friendfeed’de okudum. Radyo Sinema Televizyon Bölümü öğrencisi, okulun bir hocasına “Hocam, çok film izleyince size daral modu gelmiyor mu?” diye sormuş.

Bankanın Kurumsal İletişim Departmanı‘na eleman alınacaktı. Görüşmeleri yapan Genel Müdür Yardımcısı şaşkın ve öfkeli bir şekilde şunları anlattı.

Bir okulun reklam (iletişim) bölümünden mezun olan genç arkadaşa sormuş:

- Son zamanlarda en beğendiğin reklamlar hangileri?

- Ben hiç reklam seyretmem!

Bizimki ilk anda algılayamamış. Hani “kulaklarıma inanamadım” derler ya! İşte öyle…

- Anlamadım.” diye üsteleyince

- Reklam çıkınca hemen başka kanala geçiyorum.” diye anlatmış genç arkadaş.

- İyi de, bize neden başvurdun?

- İletişim mezunuyum da…

Ben iş arkadaşımı teselli ettim. Karşılaştığı kişinin bir istisna olmadığını söyleyerek… Oralardan geçerken okula uğrayan her öğrencinin mezuniyeti “kazanılmış hak” olarak gördüğü bir ortamda ne bekliyoruz ki?

Pek iyi bir teselli olmadı, ama…

Bu sene çok iyi öğrencilerim oldu. Çok keyif aldığım bitirme projelerine katkı verebildim.

Büyük bir şirketin iç raporlama tasarımına (tez üzerinden de olsa) katkım oldu. Projeyi hazırlayan öğrencimiz yeni uygulamanın şirketlerine “yılda 50.000 dolar katkı sağladığını” söyledi.

Senenin sonuna doğru projelerim yoğunlaştı. Öğrencilerime yeterince kaliteli zaman ayıramadığımı farkettim. İşleri yarım veya –mış gibi yapmaktan hoşlanmam. Bu nedenle, önümüzdeki dönem ders vermeyeceğim.

Diğer yandan, danışmanlık projeleri sayesinde bilgi birikimim daha da arttı. Çeşitli sektörlerde uygulamaları bizzat izledim. Bu üzücü bir ikilem. Bir yandan paylaşmak istediğim birikim artıyor; bir yandan da onları aktaracak zaman kalmıyor.

Birikimi aktarmayı ihmal etmemem gerek. Bu nedenle CRM dersini her dönem değil, yılda bir dönem  – ve daha güncel içerik ve örneklerle – vermeyi amaçladım.

“Dumansız hava” yalanı diye yazıyorum. Taşıtlardaki denetimi kaldırdıklarını, özellikle belediyelerin ilgi alanındaki otobüs, minibüs ve halk otobüslerinin zehir saçtığını anlatıyorum. Sigaradan yüzlerce kat zehirli dumana maruz bırakanlar “dumansız” değil “sigarasız hava sahası” deseler aldırmayacağım. (Kavramlara düşkünüm de…)

Malum taraftarlar sosyal mecralarda yazının başlığını ve bağlantısını görüyorlar. Ötesini okumaya üşeniyorlar. Sigara tüketimi %bilmemkaç azaldı haberinin linkini yapıştırıveriyorlar.

Onlara hatırlatmak garip geliyor. “Oku”