Adrasan anılarına dün başlamıştım. Bu sefer biraz yönetim konularına gireceğim.

Otelde ilk 2 gün sadece biz vardık. Bir de genç bir çift. Son gece, çok sayıda müşteri geldi. Biraz rahatımız kaçtı. Şu atasözünü hatırladık.

“Misafir misafiri sevmez, ev sahibi hiçbirini sevmez.”

Bu cümle kaldığımız otelin sahibine de uyuyordu .

Her işe koşan Remzi vardı. Remzi  garson, temizlikçi, plaj sorumlusu, vb. idi… Otelin sahibinden basit bir şey istediğimizde bile  “Remzi gelince…” diyordu. Bir ara, otelin sahibesine daha fazla adam gerektiğinden söz ettik. (Sahibi ile az konuşmayı tercih ettik. Önerimizi sahibe’ye yönelttik.)

“Mevsimlik işçi çalıştırdığı… Henüz sezon açılmadığından eleman eksikliği…” yanıtını aldık.

Rixos’da garsonların ne kadar mutlu ve huzurlu göründüğü dikkatimi çekmişti. Eyüp Kaplan’a nedenini sormuştum. Şöyle demişti:

“Tatil yörelerinde genellikle mevsimlik işçi çalıştırırlar. Altı veya yedi ay… Her sene yeniden… Kimsenin iş garantisi yoktur.

Oysa Rixos, tüm yıl boyunca onları istihdam ediyor. Turizmin olmadığı aylarda çalışanlarımıza eğitim veriyoruz. Kişisel gelişim, mesleki gelişim, sektör bilgileri, kredi kartı kullanımı, vergi, aile hukuku… Tiyatroya götürüyoruz… Birbirleri ile kaynaşmaları için piknikler tertipliyoruz… Turizmi bir yaşam biçimi haline getirmelerine çabalıyoruz.

Sabah yürüyüşüne çıkan bir turist ile İngilizce üç – beş kelime konuşan  bahçıvan, o an çok mutlu oluyor. Kendisi ile gurur duyuyor.”

Aradaki farkı, Adrasan’daki arkadaşlarıma da anlattım.

Remzi de iyi koşturuyordu, hakkını yemeyeyim. Ama otelin sahibinin de “turizmi bir yaşam biçimi haline getirmeyi” öğrenmesi gerekiyordu.

Rixos Otelleri’nin davet ettiği blog yazarlarından biri olarak Rixos Premium Belek’te, 4 gün tatil taptım.

Friendfeed’de yer yerinden oynadı. Kendi cebinden finanse etmeden yolculuk yapmanın sırlarını yazmaya karar verdim. Ne de olsa, Rixos Premium Belek yolculuğu, benim cebimden ödeme yapmadığım ilk yolculuğum değil.  Birçok kere, 4 ve 5 yıldızlı otellerde, tatil köylerinde kaldım.

Kendim finanse etmeden daha önce nerelere gittim… Yurt dışında:

• Atina (Yunanistan), Cagliari (Sicilya – İtalya), Brüksel (Belçika), Amsterdam ve Rotterdam (Hollanda),  Londra (İngilere), Edinburg (İskoçya), Lizbon (Portekiz), Madrid (İspanya) Paris, Nice ve Paris yakınlarında bir şato (Fransa), Monte Carlo (Monaco), Santa Cruz ve Orlando (ABD). Bazılarına çok kereler gittim üstelik.

Yurt içinde:

• Hatırlayamadığım kadar çok. Aklımda kalan çok yıldızlılar… Robinson Maris, Letonya – Fethiye, Çeşme Sheraton…

Bunca seyahati cebimden ödemeden nasıl yaptım:

• İş yolculukları
• Şirket toplantıları
• Eğitim, seminer ve konferanslar
• Sponsorlu faaliyetler
• Satıcı şirketlerin davetleri

İlk üç madde zaten orta ve üst yönetim kademelerinde olağan. Öncelikle profesyonel olmak gerekir. Profesyonel… (O seviyeye ulaşmanın bazı kurallarını ben onlarca yazıda belirttim. Tunç Kılınç’ın da değerli bir yazısı size yardımcı olabilir.)

Gelelim son 2 maddeye… Sponsorlu faaliyetler ve Satıcı şirketlerin davetleri… Birçok kişi böyle davetler alabilir. Ama, bunlara gidip gitmeyeceğinize patronunuz karar verir. Patronunuzun onaylaması için, sizin karar verme yapınıza ve ahlakınıza güvenmesi gerekir. Ne de olsa, onun sorumluluğu altındasınız. Patron, kimilerine gelen davetleri kabul etmez, kimilerini de çoğunlukla onaylar. Ben hep ikinci grupta idim.

Özetlersek, bedava yolculuk yapmanın en önemli kuralı neymiş: bilgi birikimiyle ve ahlakı ile iyi bir profesyonel olmakmış.

Bunca açıklamadan sonra, şunu da eklemek isterim. Rixos Premium Belek’e gittiğimiz için olumlu veya olumsuz yorum yapan arkadaşlar hakkında görüşlerimi de yazdım.

Derler ya, “yediğin içtiğin senin olsun…”  Rixos’da kaldığım süre içinde, Web Pazarlama Müdürü Sayın Eyüp Kaplan ile birçok sohbet yaptık. Onları da yeri geldikçe yayımlayacağım.

Bir atasözü ile noktalayayım: “Başkasını nasıl bilirsin?” diye sormuşlar; “kendim gibi” diye yanıtlamış…