Yaklaşık 40 yıl önceydi.

Endüstriyel tasarım henüz ülkede pek duyulmamışken… Umur ağabey (ağabey diyorum ama muhtemelen şimdiki yaşımın yarısındaydı) bir gaz sobası tasarlamıştı.

Firma bunu beğenmedi. Gerekçesiz…

Birkaç ay sonra aynı tasarımı “bir İtalyan dergisinde gördüm” diye sundu.

Beğendiler, ürettiler ve yıllarca o sobadan çok para kazandılar.

Bazen, patrona rağmen…

• Not: Resimdeki anneannemin yıllarca kullandığı kuzine… Umur ağabeyin tasarımı ile ilgisi yok. Ama soba tasarımı deyince, önce aklıma bu kuzine geliyor da…

Friendfeed’de birkaç kez tartıştık. Tasarım‘ın sanat olup olmadığını…

Ben ısrarla

• Adı üzerinde “tasarım”. Başkası tarafından ısmarlandığı için yapılan ve sıkça revizyonlar gören nesne nasıl sanat oluyor. Ben de anlasam.

diyorum.

Hatta kime ait olduğunu bilmediğim 2 cümleyi de tartışmaya kattım.

1. Yaptıklarını sanat zanneden kreatifler, reklamın iletişim olduğunu henüz anlamamış olanlardır.
2. Sevgiline mektup yazıp da “anlamadı salak, oysa ne güzel yazmıştım” diyorsan, kendini kandırıyorsundur.

Bir ekleme yapmak isterim. Sevgili Sadi Tekin ve Gökçe Göksel ile yüzyüze tartışacaktım. Buraya yazmayı tercih ettim.

Sanat olmadığını söylüyorum. Ama tasarımı küçümsemiyorum. Hatta daha da üstün buluyorum.

Başkasının beğeneceği, kullanacağı, işine yarayacak birşey yapmak daha önemli, daha zor olduğu için.

Not: Yukarıdaki tasarımı muhteşem buluyorum.  Bu adresten aldım.