“Yeni işin hayırlı olsun” yazısına bir yorum gelmiş. Kendi adını “önemli mi” diye gizleyen bir arkadaştan.

• Ilginç bir post. “Duydum ki yine kovulmuşsun” diye size hitap eden yazılar hakkında ne düşünürdünüz onu merak ettim. Toplantılarda insanların fikirlerin projelerine salakça aptalca diyerek hakarete varan cümleler sarfederdin bu nedenle zamanı geldiğinde seni savunacak kimse kalmadı diye ekleme yapsalardı

diye yazmış. (Dil bilgisi ve anlam hataları kendisine aittir.)

Ozan Cılga friendfeed’de “Ben olsam sırf isim- soyisim belirtme cesareti göstermeden “Anonim” olarak yazdığı için cevap verme zahmetinde bulunmazdım Uğur Hocam.” diye yazdı.

Yanıt vereceğim. Yanıtı o hak ettiği için değil. Onun gibi düşünen gençleri uyarmak için.

Cümle cümle ele alalım.

“Duydum ki yine kovulmuşsun” diye size hitap eden yazılar hakkında ne düşünürdünüz onu merak ettim yazmış. Blogumu daha fazla okumalı. Zaten kovulmalarımı yazdım. Sonuncusu hariç hepsini… Onu da yazmakta hiç sakınca görmem. Zira, birçok yerde anlattım. Videolarda da var.

Toplantılarda insanların fikirlerin projelerine salakça aptalca diyerek hakarete varan cümleler sarfederdin demiş. Bunu da gizlemedim. “Kendi fikirleri hariç tüm fikirleri öldüren adam diye adım çıkmıştı” diye açıkça belirttim. Hatta bir röportaj da yayınlandı. Başlık bu cümle üzerine kurulmuştu.

Fikir öldüren adam

Bir arkadaş kendince şahane fikir bulmuş. Asansör şirketlerinden birini ikna bile etmiş. “Bir ortak kart çıkartacağız. Apartman yöneticilerine o kartı vereceğiz. Apartman alışverişlerini o kartla yapacaklar. ”

• Apartman yöneticisi o kartı niye kullansın? Bu kartla alışveriş yapınca kazandığı puanlarla asansör mü alacak? gibi soruların yanıtı… “Asansör firması benim iyi müşterim. Bu kartı çıkarsak olmaz mı?”

Bu fikri şimdi de salakça aptalca buluyorum.

Başka arkadaş hastaneler grubuyla mutabık kalmış. “Ortak kart çıkartırız” sözü vermiş.

• Bunun için bir yazım var. Her alışverişte “geçmiş olsun, neyiniz var” denilmesini ister misiniz? Mahalle bakkalından, giysi mağazasına kadar herkesin hastane ile ilişkinizi sorması iyi bir şey mi? İnsanlar bazı hastalıklarını herkesle paylaşmayı tercih eder mi? Normal durumda kimsenin gitmek istemediği bir yeri sürekli hatırlamak isteyeceklerini sanıyor musunuz?

Bu fikri şimdi de salakça aptalca buluyorum.

Böyle onlarca fikri öldürdüm. Haydi, fazlasını söyleyeyim. Sadece fikirleri öldürmekle kalmaz, alay konusu da yapardım.  Dolaplardan birinin kapağının arkasına  gelen fikir e-postalarını yapıştırıyorduk. Böyle bir  fikir gelince, ekipçe “kötü fikir sıralamasında kaçıncı sırada yer alır” diye tartışıyorduk. Ekibin kararıyla sıra belirleniyordu. En kötü fikri en yukarı koyuyorduk, sadece biz görüyoruz bu fikirleri.

Uygulanabilir fikri olmayan herkes ortaya fikir saçar. O zamanki Genel Müdür bu gibi kişilere fikir ishali derdi.

Kurum kaynaklarının doğru kullanılması için en doğrusunu yaptığımı düşünüyorum. Şimdi bile…

bu nedenle zamanı geldiğinde seni savunacak kimse kalmadı demiş.

İşte arkadaşın beklentisi burada gizli. Birey olmayı bilmiyor. Onu savunacak kişileri biriktirmeye çalışıyor. Ayaklarının üstünde değil, birilerine yanaşarak durmayı seçiyor. Onun arkasında mutlaka biri olmalı. Zor anlarda ona dönecek, “ben sizin iş çıkış saatinize kadar beklerdim” diyecek.

Birkaç yıllık unvan için ömür boyu lakap sahibi olacak. Vah evladım…

Bilmediklerini söyleyeyim. Son profesyonel işime nasıl başladım.

Daha önceki Yönetim Kurulu Başkanı, Genel Müdür’e ve bazı Genel Müdür Yardımcıları’na, bilgi yönetimine dair özel bir pozisyonu sormuş. Onlar da “en iyi Uğur Özmen yapar. Onu alın” demişler.

İşimi iyi yaptığım için, beni savunacak kişiye ihtiyacım olmadı. Bizzat tavsiye etmişler. Haberim olmadan… (Farkı anlayabiliyor musun?)

Bu uzun yanıt, kendi önemine kuşku duyan birine değil… Kadir bilmez kişilere değil, korkuttuğum insanlara değil. Başkasına arkasını yaslayan, kendisini başkasının savunmasını bekleyen birine hiç değil.

Gençlere şunu anlatmak için. Birey olmayı hak ettiysen, bilginle ayakta durursan… Kovulduğunu da anlatırsın korkmadan, salakça aptalca fikirlere nasıl davrandığını da…

Hiç merak etme. Aç – açık kalmazsın. Üstelik, yaşamını patronun işten çıkma saatine göre de ayarlamazsın.

Kovulmaya değer mi? Değer…

Çalıştığım şirketi yabancılar satın aldıktan sonraydı. Uluslararası bir proje için Anvers’e çağırıldık. Her ülkeden 2 – 3 kişi ve Genel Merkez’den 5 – 6 kişi büyük bir masa etrafında toplandık.

Toplantı başladı. Herkes sırayla kendisini  tanıttı. Sonra toplantıyı yöneten kişi herkese 2 sayfalık bir belge verdi. Bir gizlilik sözleşmesi. İçinde her şey var. “Bu proje ile ilgili olarak rüyanda bile konuşamazsın” gibilerden…

“Bunu imzalamak istemeyenlerin toplantıyı terketmesi gerekir” dedi.

Toplantıyı yönetenin de amiri olan kişi de oradaydı. Ayağa kalktı.

“Az önce dinlediğim kadarıyla bulunduğunuz unvan düzeyine göre, bunu imzalamak istemeyenlerin sadece toplantıyı değil şirketi de terketmesi gerekir” dedi.

Bence de haklıydı.

Gerek baba, gerekse akademik bünyenin bir üyesi olarak yıllardır pek çok mezuniyet töreni konuşması izliyorum.

Büyük çoğunluğunun ne kadar bürokratik, ne kadar tek düze olduklarını bilseniz.

Öğrenciler zaten heyecanlı… “Konuşmalar bitse de diplomamızı alsak” diye bekliyorlar. Anne-babalar da aynı duygular içinde. Kimse dinlemeye hevesli değil.

Bu sırada dakikalarca süren konuşmalar… Okul idarecilerinden, Mezunlar Derneği başkanlarına kadar hepsinde benzer teraneler…  Sahneye çıkıp propaganda yapmanın ne anlamı var.  DİNLEMİYORLAR. Eğer gerçekten dinlemelerini istiyorsanız, önceden hazırlanın.

Herkesin Stanford diploma töreninde konuşan Steve Jobs olmasını beklemiyorum.

Ama orada mezun olmak üzere bekleyenler, ilham verici birkaç cümleyi hak ediyor değil mi? Neden zorunlu dinleyici kitlesi gibi davranıyorsunuz? Okuldaki son anılarını muhteşem yapmak için önceden hazırlanmıyorsunuz?

Zor değil mi? Binlerce kez duydukları cümleler yerine meslekdaşlarınız için konuşmak…