19 August 2009 Wednesday

30'dan sonra meslek değiştirmek

Dün Selin Akın’ın Friendfeed’de bir cümlesi vardı.

  • “30 yaşından sonra meslek değiştirilir mi sizce?”

Oraya birkaç satır yazdım. Ama İpek Aral Kişioğlu’nun yorumunda verdiği cesaret ile, daha geniş yazılması gerektiğini düşündüm.

İş, meslek, sektör kavramlarını bu yazıda tartışmayacağım.

Yanıtım EVET. 30 YAŞINDAN SONRA MESLEK DEĞİŞTİRİLİR.

😛

Önce duygusal nedenini söyleyeyim. İnsanın içindeki değere inanırım. “Çare sizsiniz” derler ya… Aynen öyle… Hayatıma yön veren özlü sözler de bu konudadır. Montaigne’in şu iki cümlesi her zaman aklımdadır.

  • “Ancak küçük ruhlar, yaptıkları işlerin ağırlığı altında ezilir, bir yerde durup yeniden başlamayı bilmezler”

ve

  • “Yenilmeden mağlup edilen dizleri üzerinde savaşır”

İstedikten sonra, kim tutabilir ki…

😀

Bir de işin rasyonel boyutu var.

Türkiye’de iş yapmaya ilişkin kurallar hızla değişiyor. Dünya’nın bir parçası olarak teknolojinin gelmesi dışında…

Uzun yıllar boyunca Türkiye’de “pazarlama” kavramları zayıftı. İndirimler ve taksitler üzerine kurulu bir “satış” ortamı vardı.  (Bknz Levent Erden)

Şimdi “marka” ile gerçekten tanışıyoruz. Değişim öylesine ki… Türkiye’ye marka kavramını getiren kurum şu anda “yaşlı” kaldığı için kıvranıyor. O bile çağa ayak uyduramadı.

Yazmıştım. Eski öğretileri yeniden gözden geçireceğiz. Tecrübe gerçekten tecrübe ise (bilgi artırılmış ise) işe yarayacak. Bir masada geçen 30 yıl tecrübeden değil de ataletten sayılacak.

Gençlerin bir çoğunu eğitenler de bu durumu kavrayamadı.  İletişim (reklam) öğrencileri ile konuşuyorum. Interaktif mecralardan haberleri yok. Facebook ve MSN dışında, sıfır…  Diğer meslek gruplarında da durum farklı değil.

🙁

Bir devirler “Batıya Hücum” gibi… Hemen herkes aynı çizgide… Selin’in 20’liklerden eksiği yok. Fazlası olabilir.

Bu nedenle 30 YAŞINDAN SONRA MESLEK DEĞİŞTİRİLİR. Hatta 40 veya 50’den sonra bile…

Yeter ki sonrası keyifle

😛

Etiketler: , , , , , , ,

Kategori: yaşamın içinden

“30'dan sonra meslek değiştirmek” yazısına şu ana kadar 143 yorum yapılmış:

  1. MRB
    BEN 28 YASIMDA BIR GARSONUM ISIMDEN MEMNUN DEGILIM ORTA OKUL MEZUNUYUM KAC YASIMA KADAR BU ISI SURDURECEGIMDEN SUPHELIYIM
    EMEKLILIK YASI ALTMIS BU YASINA KADAR DA YAPAMAM
    BU YASTAN SONRA ONUME BAKMAM LAZIM. ACABA ATILMAM ICIN KARDESIM KUAFOR ONUN YANINDA CALISIP OGRENMEYI DUSUNUYORUM SIZCE MANTIKLI MIDIR YA DA HERHANGI BIR DUKKAN ACIP MI DEVAM ETSEM HAYATIMA KUAFOR ARKADASLARDAN YA DA BILGILI ARKADASLARDAN YARDIM ISTIYORUM
    YARDIMCI OLUN
    TESEKURLER

  2. yorumsuz umut :
    5 February 2016
    12:53 pm

    https://www.youtube.com/watch?v=2ntb2KnGdOg

  3. Ben öğretmenin meslegimde özel sektörle ve devlet okulu ile 5. YılımaYılıma giRdim. İşimi severek yapıyorum… Her yeni bir gün bir şeyler üretip onun peşinden koşuyorum. Ogrencilerimi de buna sevk ediyorum… Spor musabakaları yurt dışı hareketlilikleri… Meslegimle ilgili çalışma kitabı yazıyorum… Alese çalışıyorum. Dil çalışmak istiyorum… Özel okul açmayı düşündüğüm dönemler oldu hatta eşiğinden döndüm.. Yaz tatilinin uzunluğunu gezmeyi çok sevdiğim için çok seviyorum… Tarih sosyoloji felsefe alanlarına ilgim ve merakım var… Din bilimlerine Kur’an’ı anlamaya ve araştırmaya merakım var… Lisede Ankara SBF idi hayalim fakat olmadı öğretmen oldum… Şimdi bir şeyler yapmak istiyorum ama ne istediğimi tam bilmiyorum…. Herkese bol şans diliyorum…

  4. Sayısız başarısız denemeden sonra başarmış bir insan olarak fırsatımız olursa birgün sizle tanışacam Uğur bey.

  5. Tam 29 yasindayim 2011 yilinda 4 yillik univ bitirdim o zamana kadar bir cok iste calistim uzun sure calismadigim zamanlarda oldu.2012 askerlikten geldim 2015 yilinin sonlarina kadar marketlerde calistim sonunda katlanamaz hale geldim biraktim 3.5 aydirda işsizim mutlumuyum kesinlikle hayir baska sektorlere yonelsem tecrube yok markete girsem katlanamiyorum kendim iş kursam sermaye yok.Ailem cevrem her is bul baskisi univ mezunusun nasil is bulamiyon gibi laflar vs.hayatim resmen cehennnem hayati

  6. Merhaba.ben 27 yasima yeni girdim.ve yeni bir donum noktasindayim.lise sinavlari donemi ergenligin verdigi calisma isteksizligiyle ortalama bir puanla turizm meslek okudum.okul hayatim korkunctu.kendimi oraya ait hissetmiyordum.2005 falandi sanirim o zamanlar ygs lys yok tabi.meslek lisesi okuduysan universitede baska bir alan secemiyorsun.dort yil okudugum igrenc meslek lisesinden sonra tekrardan birde bu bolumun universitesine gitmej kabus gibi olacagi icin universiteye hayal bile kurmadim.cesitli turizm islerinde calistim garson, resepsiyon, havaalani,cafeler vs. Para kazaniyordum ama yine oraya ait degildim yani icimden bunu hissediyordum.sonra 2007 yili ygs lys cikti herkes istedigi bolume girebilirdi artik.once resime ve guzel sanatlara yetenegim oldugu icin bununla ilgili birsey yapmak istedim.calisirken ayni zamanda guzel sanatlar kursuna giderek yetenek sinavlari icin hazirlanmaya calistim.vardiyali isimden oturu 4 ay dayanabildim ve hedefimin pesinde gitmeye karar verdigim icin isi biraktim.o zaman borc harc biseylerde var.ailemde maddi olarak kurs ucretimi bi yere kadar karsilayabilirdi.sonunda hastalandim uykusuzluk ve kurs ucretini dusunmekten odaklanamadim.ve sinava girmedim.bu is yarida kalinca insanlarin bana bakis acilari degismeye basladi.bir is tutturamiyo ve daldan dala atliyo denildi hep.ablamin girisimiyle aof iktisat yazdim cunku kendisi okuyodu bankaci felan oldu (devam ediyo da hala..) ben onu da yarida biraktim.cunku hala aradigim seyi bulamamistim.sonra bu sefer annemin girisimiyle ingilizcem iyi oldugu icin bu alanla ilgili bisey okumam gerektigini dusundum yine sinava girdim.lys 5 ing nin bu kadar agir oldugunu bilmiyordum ancak %50bursla ingilizce mutercim terc. (4yil)bolumunde bir universiteye yerlestim.once kendim bi magazada calisip karsilarim diye hesap ediyordum okul ucretini ancak ders saati ivir zivir ortaya cikinca oyle olmadi malesef.babamin isleri duzeliyordu ve bi ortagiyla kendi is yerini acti.benim okuk ucretim ve diger butun masraflarim 2yil boyunca karsilandi ve bende buyuk hayallerle okuluma pasa pasa gidiyordum.ancak yine aksilik cikacak ya.babamin ortagi olan serefsiz bi sekilde isleri bozdu.babamin isler kotuye gidince iki dedem birlesip benim okul taksitlerini odediler.bi yere kadar geldim.ama daha 2yil vardi.babam beni okutamayacagini buyuk bir caresizlik icindw soyleyince.umudumu yitirmedim.uzulmemesi icin onu teselli ettm ve yine sinava girerim ben daha iyi bir devlet universitesinde ucretsz okurum dedim.oldu da.4yillik yina yabanci dil bolumu kazandim.bu arada sehir degistirdim.ne cesaret diyebilirsiniz.uc bes kurusla da olsa kafaya koydum okuycam yani.ilk sene duzensiz harcliklar falan ac kaldim defalarca.tanidik kimseler yok kapisini calcak.bi sekilde ikinci senemde yabanci dilimi kullanarak.dershanelere basvuruda bulundum.ve ise de girdim.ingilizce ogretmenligi yaparken bir cok aile veli tanidim.ders saatlerim icin dershane surekli sorun olmaya baslamisti.birgun velilerdrn biri evde ozel ders verio veremiycegimi sordu.kabul ettim.bi ogrenciyle basladim.suanda 14 ogrencim var.atanmiş bir ogretmenden daha fazla kazanmaktayim ve insan gibi yasiyorum.bu arada kendimi 3senede cok gelistrdim.sadece ingilizce degil butun branslarda ders vermeye basladim gittigim ogrencilere.once destek amacliydi.simdi ise butun bilgilerim tazelendi lise ogrencilerim sayesinde.bu sene mezunum bu arada.isimi de seviyorum.universiteye geldigmden beri ingilizce franszca gelistirdim arapca ve farsca ogrendim.bu arada acik ogretim ikinci universite kapsaminda ilahiyat onlisans okuyorum.yuksek lisansimi arap dili ve belagati ya da temel islam bilimlerinden yapicam.bunun nedenine de girmiyim simdi benim hikaye oldukca labirentli.ogrenciler devam ediyo yolun sonuna geldim.ve 4yillik duzenli bir iliskimde var evlilik felan dusunuyoruz.ancak bu seferde basarma hirsi basladi.daha iyisini yapabilirimlerle kafalari patlattiktan sonra.kendi ogrenclerime ilk basta tavsiyr verirken ujiversite bolumleri hakkinda birgun bir velinin konusmasi kafama o fikri koydurdu.ogrencime benim yanimda tip ya da dis hekimligi saglik sektoru okumasini cok para kazanacagni soyledi ve sunu da ekledi baska bolumleri yazip ‘ogretmenin gibi surunmek mi istiyorsu!?’ ben şok..surunmuyordum ama daha iyisi vardi evet.once bi veliyi payladiktan sonra dedim sinava gircem.sadece ben bunu da yaparim demek icindi once..ama simdi saplanti halinde dusunmeden edemiyorum.bu arada yuksek lisans yaparken bir uni daha okunabilcegini ogrendim ve bu işe de baskoydum.simdi calisiyorum meslegim var atanmadim ama maddi acidan sknti yasarsam belki ugrasirim.simdi ogrencilrimle devam edicem bir yandan yuksek okuycam ve lisansta dis ya da tip yazicam.bana kafayimi yedin diyebilirsiniz.ama kaybetcek biseyim yok ve kös kös oturup dusunmekten iyidir.yarin birgun keske demiycem.32yasimda mezun olup discilikte yapabilirim.her yasin bir guzelligi var.icinizdeki heyecani kaybetmeyin bence.

  7. Herkese merhaba bende hayatimda zor bir dönem geciriyorum ve arayisim beni bu sayfaya getirdi.Öncelikle hepiniz cok tatlisiniz ve sizleri seviyorum hepinize sarilip sizi anladigimi haykirmak istiyorum.Benide kimse yonlendirmedi aile v.s.gereksiz huzursuzluk ve maddi olanaksizliklarla ugrastim ezildim bekledim duzelsin diye duzelmedi…. ilk isim tezgahtarlikti insanlar hakkinda ve kendim hakkinda bir cok tecrubem oldu.bu arada disardan universiteye basladim bitidigimde hala bos kafali bir ahmaktim.malimusavirlige basvurdum ve stajer olarak calistim Allahim o nasil kullanilmak nasil.kullanilmak yapmadigim is yoktu ayin belli gunleri butun bir hafta sokaklarda vergi dairesinde tic.odasinda aldigim.para yol harclogiydi kurumustum resmen ama tam pismemistimde sadece denileni yapiyordum ilk aydinlanmam 25 yasinda oldu isten atildim bilmedigimi soylediler ama ögretmemislerdide bende kursa gittim muhasebe ogrendim yapyigim butun isleri nedenini nicinini ogrendim herkesin kopya cekerek sertifika aldigi bir programda kopyayi degil dersi hocasina ogretecek kadar iyi bir seviyeye geldim.sonra bir insaat firmasinda calistim.mudurum.ortaokul mezunu muhasebeden anlamayan ancak cimento satabilecek beceriye sahipti ne stok ne fatura ne cek tahsilat isleme dunyadan bir haber bilgili olmamam universite mezunu olmam isleri duzene koymam resmen batti kadina ciddi ciddi mobing yedim kisisel elestiriler yasadim 32 yasindayim hala posmanim onu adam gibi dovmedigime ulan ayaklarim kanadi 10 katli vergi dairelerinde be yol.parasi bile verilmedi semtten semte yurudum neyse.kppssye girdim.puanim yetmedi dershane falan gormedim hayatim boyunca adapte olamadim derken istanbulda bir is buldum lanet olsun diyip cekip gittim.pazarlamada basladim p sini bilmeden ama azimliudim.okumadigim kitap izlemedigim belgesel arastirmadigim firma ve isletme isleyisi kalmadi sonucmu basarili oldum CRM sorumlusuydum iyi bir maasim vardi pazarlama mudurunden cok daha ondeydim dinamikleri ilk ben duyurdum.koca sirkete ne mi oldu mobbing maillerde satasmalar asalamalar sikayetler iftiralar ne ararsaniz patronum.iyi bir insandi ama kördu daha dogrusu personelini kazanmaya calisan bir adamdi bir gun oyle bir noktaya geldimki arkama bakmadan sonuc calisani ama gercekten calisanini kaybetti benden sonrada lavman etti o departmani yani olan herkese oldu ulan yeni bir sehire gelmisim erkek gibi kendimi koruyup kolluyorum azimliyim.isede yariyorum zaten gurbetlik ev sorumlulugu uzuntu stres bide erkek olucaklar bir kadinla savasan super erkekler yazik.sonucmu? Ailemin yanina dondum 7 aydir issizim bir muhasebe isine girdim ama acikcasi ne para ne is tatmin edici degil daha dogrusu guvenimi azmimi istegimi kaybettim sanki basarili olmak calismak beni uzen tek sey oldu bu dunyada simdi tipik buhran iste belgeseller kitaplar dil calisiyorum hep hostes olmayi istedim ama yas 32 zor gibi nasil bir durumdaysam adolf hitlerin hayatini okuyorum acimasiz emege ve insanliga saygi duymamayi gerekirse yok edebilmeyi ogrenmek icin yazik gercekten cok yazik su ömre gencligimize ….Bazende sunu dusunuyorum b3lki ilerde cok basarili bir isletmeci olucam o noktaya varmak icim gecilmis acili acikli arabesk bu yollar diyorum cunku hala nefes aliyorum sevgiyle kalin hepinizi cok opuyorum YOLDAŞLARIM 🙂

  8. Meslek asla değiştirilmemeli! Şu an müthiş bir pişmanlık içindeyim. 18 yıldır yaptığım işi (kamuda kadrolu ve ünvanlı çalışmaktaydım) caaanım bakanlığımı öğretmenlik uğruna bıraktım. Üstelik bu yaşta (36 yaşındayım) bir yıl gidip doğuda çalışmak pahasına yaptım bunu. Çoook pişmanım ve geri dönüşte yok. Siz siz olun sakın gereksiz maceralara atılmayın. Ben yandım siz yanmayın..

  9. Selamlar. 2002 yiinda uni.ye basladim. Bir sene sonra hem okuyup hem calisayim uni. den sonra da seveceğim bir ise dönerim diyerek memurluk sinavlarina girdim. Aninda 93 kusur punala atanarak memur oldum. Yillarca memeuriyet camur gibi icine cekti beni. Kurtaramadım yakami. 4 sene once uzman Yardımcılığına atandim. Belkide milyon kisinin hayali budur ama oyle daraliyorum ki. Iki cocukluyum. Herseyi birakip kacasim var. Pilot olmak sadece kokpitte oturup kimselere bulasmadan hayatimi kazanmak istedim bi kere thy nin sinavina girdim basaramadim sobrasinda da yasim geçti. Suan nasıl memuriyetten kurtulacagimi düşünüyorum. Bir pozisyon degil meslek sahibi olmayi o kadar isterdim ki.

  10. 28 yasindayim.
    ingilizce ogretmenligi son siniftayim sayisal cikisli olmama ragmen ingilizcem cok iyi oldugu icin bu bolume girdim birde bu kadar gec okumamin sebebi ailemin zorla baska seyler okumami istemesiydi
    cok zaman kaybettim arada bitirmeyip 3 er yil devam ettigim 2 universite daha var malesef. Cok kararsizim. Bu isi yapmak istedigimden emin degilim.
    Tıp okumak istiyorum.ama mezun oldugumda 35 yasinda olacagim.
    Aile zoruyla birseyler yapmak cok mutsuz ediyor insani. Cok zaman kaybettim suanki meslegimi de sirf okumus olmak icin elimde diplomam olsun diye okuyorum.
    Mutsuzum ve kararsizim. Icimden gecenleri paylasmak istedim.

  11. Merhaba hocam..
    35 yaşındayım. Bugüne kadar yön. asistanı, lojistik operasyon memuru ve mt olarak çalıştım. 1.sini zorla, 2.sini “belki” diyerek 2 üni bitirdim. Fakat ne yapmak isteğime karar veremiyorum.
    Yurtdışına baktığımda; 35 yaşında öğrenci olup, kariyer planlaması yapanlar varken; ülkemizde 30unu geçenlerin görüşmeye dahi çağrılmaması ve bir nevi zoraki emekliliğe sevk edilmelerine de ayrıca sinir oluyorum.
    Birçok medyada bangır bangır “80 sonrası doğumlular 100den fazla yaşayacak. Artık 1-2 değil, en az 3-4 meslek düşünün..” yayınları yapılırken, özellikle işverenlerin gelişen çağa bu derece kayıtsız kalması tuhaf.!
    15 yılımı ve hatta lisede başladığım için 20 yılımı sevmediğim gereksiz işlerle geçirdikten sonra; artık sevdiğim işi yaparak, en azından bu anlamda mutlu olmak istiyorum.
    Fakat en büyün sorunum, bu işin ne olacağına karar verememek..!
    Nasıl bir meslek olmalı, mesleğimde hangi özelliklerin olmasını istiyorum..biliyorum fakat adını bir türlü koyamıyorum.!
    Bunun için bir danışman ya da kariyer koçu ile mi görüşmeliyim?
    Önerinizi rica ediyorum.. 🙁

  12. Merhaba Pınar,

    Sevdiğin mesleğin / işin ne olduğuna karar vermezsen bu çalkantı devam eder gibi görünüyor. Sanırım bir kariyer koçuna danışman iyi ölur.

  13. Mrb lar ben 28 yasindayim ilkogretim.mezunuyum ve saun garsonluk yapiyorum yaptigimin isin suana bakarsak ilerisini goremiyorum 45 yasina kadar calisabikirim allah saglik verdik surece bunun icin bu ulkede emeklilik yasi 60 meslek degistrebilirmiyim mesala erkek kuaforligu yapabirmiyim bunkonuda yardimcinolurmusunuz parasinda degilim hic biseyin bes yilimi heba rtmeye raziyim kuafor meslek degistirmis arkadaslar yardimci okursa sevinirim

  14. Bende 26 yasindayim birkaç univ biraktim şuan ne meslek nede diploma var. Tahmin edebileceğiniz pismanlik bikkinlik ve umutsuzluk içindeyim. Bu noktaya da iyi univin iyi bölümünü ve lysden iyi puanlar alarak geldim. Suanda gelecekle ilgili hicbir fikrim umudum ve enerjim yok bu durumdan nasip kurtulacagimi bilmiyorum ki en büyük sorunum da bu sanirim. Bu yasta ki bir insan boylel olmamli kendime aciyorum. Cikis için bir isik gerek. Bir fikri olan ?

  15. Selamlar,

    Yorumları okuduktan sonra yazma ihtiyacı hissettim.Herkesin bir hikayesi var.Yorum yapan, buraya yolu düşen arkadaşlarda bu kendine göre kötü giden beğenmediği hikayesini zorunlu olarak yada olmayarak değiştirmeye çalışıyor, birazcık destek arıyor, başkalarıda var mı benim gibi acaba sorusuyla.Var arkadaşlar şunu açık olarak söyleyeyim bu ülkede hikayesi güzel giden çok az insan var ama bunu bile bile yapması gerekeni yapmayanda çok insan var.Ben de şu hikayesini değiştirmeye çalışanlardanım.

    Kendimden bahsederem, 32 yaşındayım, iktisat mezunuyum.Yabancı bir bankada iyi bir pozisyonda altı yıllık tecrübem var.Finans sektöründe toplam tecrübem sekiz yıl.Bir yıl önce bireysel bankacılık kısmı Türkiyeden çekildi işte tam da burada başladı hikayem.1 yıldır iş arıyorum sayfalarca proje,sayfalarca iş tanımı,sayfalarca eğitim,yabancı dil sınav sonuçları,sertifikalar.Sonuç; değişmiş arkadaşlar, işler çok değişmiş.Benim hikayem gerçekçiliğe dayalı.Gelecek kaygısıyla durumu sorgulayıp rasyonel hareket etme gereği,macera arayışı değil.Yani çalıştığım sektörde artık ben aşırı maliyetli biriyim.Bana vereceği parayla üç yeni mezun istihdam edebilirken beni tercih etmiyorlar.Benim birikimimin altındaki pozisyonlarsa bu adam iki ay sonra gider diye işe almıyor.Gerçek şu ki kuaför,garson,marangoz,minubus şöförü benim kadar işsiz kalamaz bu ülkede.Yani işler kötü gidecekse bu herkes için geçerli.

    Sevilerek yapılan iş yoktur,insan hobisini severek yapar.O yüzden sevdiğin işi aramak diye bir şey yoktur.Geleceğin için gerekli olanı yapmak vardır.İktisat diplomam,8 yıllık tecrübem,sayfalarca özgeçmişim,projelerim,sunumlarım hepsi otuz iki yaşımda çöp.Sebep;ülke konjonktürü,değişen piyasa koşulları,değişen iş gücü talebi.

    Birdaha aynı duruma düşmemek için meslek değiştiriyorum.Nasıl mı?
    2’nci diplomayı alacağım.32 yaşında yeniden başlayacağım ve bir daha beni aynı duruma düşürmeyecek bir meslek edineceğim.Neden? Bunu yapmazsam sonu pişmanlık !

    Geç kalmadınız bu ülkede emeklilik yaşı altmış beş.Ben otuz üç yıl daha çalışmak zorundayım.32 yaşında iş bulamadığım mesleğimde 40 yaşında nasıl iş bulabilirim?

    Ceyda arkadaşım 35 de tıpdan mezun olurum diye sıkıntı yapma ben o yolun yolcusuyum.Bana ulaşmak istersen hsntgm@gmail.com

    2017 LYS’de herkese başarılar..

  16. Hasan’ın yorumlarına katılmadığım birçok nokta var.

    Demiş ki: “Sevilerek yapılan iş yoktur,insan hobisini severek yapar.O yüzden sevdiğin işi aramak diye bir şey yoktur.Geleceğin için gerekli olanı yapmak vardır
    Diyorum ki “Sevilerek yapılan iş vardır. Her gördüğün işe atmalayıp kişiliğine uygun işe girersen severek yapabilirsin.”

    Üstlendiğim işleri bir ANGARYA diye düşünerek değil, “ZOR İŞLERİ ANCAK BENİM GİBİLER YAPABİLİR” diye düşünerek yaptım. Sadece 30’umdan sonra değil, 45’imden sonra da kariyer değiştirdim. 2008 Ekim’inde (global krizin zirve yaptığı zamanda) yüksek ücret aldığım işi bırakıp yeni bir kariyere yöneldim.

    Şimdi de çağın gerektirdiği ilgi birikimini kazanmaya çalışıyorum. Veri ile Pazarlama, Dijital Dönüşüm gibi konularda kendimi ilerletiyorum.

    Eğer bir başka yerde işe yaramıyorsa “10 yıllık tecrübe” diye bir cümle konuşulamaz. Bunun bilincindeyim.

    😉

    Her zaman söylediğimi burada tekrarlayayım. “İnsanı patronu köle yapmaz. Kölelik bir yaşam tarzı, bir tercihtir.
    Size önerim şu: Patronun istediği zaman daha ucuz bir 3 yıllık adam ile yedekleyemeyeceği kişi olmaya çalışın. Hatta aksine, patronunuz “ya giderseniz” diye kendisi endişelensin.

    Bunu yapmak için çaba sarfetmemişseniz, köleliği kendiniz seçmişsinizdir.

    😉

  17. Merhabalar,
    23 .yaşınd yeni büro yönetiminden mezunum. büyük bir şirkette departman asistanlıgı yapıyorum…1 bucuk yıl oldu hala alısamadım..Okadar bunaldım kı..
    bu yaşta iş hayatından sogudum.İnsanlar okadar tuhafkı. Samimiyetten uzak… Aksama kadar sevmedıgın ınsanlarla aynı ortamda sabah 8 aksam 5 bır arada olmak işkence resmen.Ailemden cok burada zmaan gecırıyorum ve sevemedım..alısamadım…Hergün bugün nasıl bıtıcek dıye dusunuyorum butun enerjımı aldı bu iş yeri… Başka aktıf olabilecegım bır ıs ısıtoyrum..Bİr butık işletmek, veya koşustuıramlı bı ıs.. Masabası bana göre degıl..Henüz çok gencım, evet ama değişim cesareti gösteremiyıorum bırturlu.. Ne olacak bu halım bılmem 🙁

  18. merhaba ben 31 yaşındayım 6 senedir taşeron işçisiyim 19-20 yaşlarındayken 2 kere yurtdışına gittim okumak için ancak aklım bi karış havadaydı 1 er sene kalıp geri geldim. 2 tane yabancı dilim var ancak biri orta seviyede digeri ise başlangıç seviyesinin biraz üzerinde. Elimde herhangi bi diploma, belge vb. olmadıgı için bi nevi bu işde çalışma geregi duydum. Çalışdığım bu 6 sene içerisinde en çok içimde kalan şey okumak oldu. İşimden kesinlikle memnun degilim inanılmaz baskı var ve gerçekden çok eziyolar taşeronu. 2017 üniversite sınavına girmeye karar verdim, evde çalışmaya başladım bile. Eski bilgilerimi tazeliyorum, dil bölümü okumak istiyorum. 32 yaşında başladıgım üniversiteyi 36-27 gibi bitirecegim. E ğitim için gerekli maddi olanaklarım var. Ankarada yaşıyorum ama şehir içi olmassa şehir dışına gidip yeniden hayatıma şekil vermeyi planlarıyorum. Hayalimde hep tercüman olmak vardı ve yeni diller ögrenmek. Evimde ispanyolcadan tutun da urducaya kadar dil kitabı var o derece yani.
    Bu modern kölelikden kurtulup zincirlerimizi kırmalıyız.

  19. Seydi Tanriverdi :
    30 June 2016
    11:44 pm

    Merhaba yorumları okudum okumamin sebebi motivasyon. Biraz kendimden bahsetmek istiyorum 2013 yılında endüstri meslek lisesi de bıraktım sebebi puanımın yettiği halde ailemin sorumsuzluğu ve ilgisizliği yüzünden çok istediğim. Bilişim teknolojileri alanına sırf 25tl çok vermeyip beni elektrik bölümüne yazdırmalari. Şimdiki aklım olsa onuda okurdum tabi çocukluk okumadım ve kimse bana kızıp yada bir tokat atıp oku dememesi de büyük sorumsuzluk 6 yıl yatılı okudum bir yıl olsun kimse karnen nerde nasıl geçti diye birşey sormadi bana hayatımda hiç 1 diye birşey görmedim karnemde başarılı zeki bir ogrenciydim. Dönelim liseyi bırakmama malatya da okuyordum bırakıp İstanbula gelince çalışmaya başladım 6 kardeştik babam ailemin geri kalanını getirince anladım çalışmaktan başka çarem yoktu açık öğretim e yazılmak istedim meslek lisesi olduğu için yüz yüze eğitim almam gerekiyordu çalıştığım için gidemedim düz liseye geçiş te yoktu derken askerlik geldiğimde şansımı tekrar denedim yine hüsran ve artık ograsmadim çünkü isim iyiydi iyi kendimce iyi para kazanıyor mutluydum çevremde de okuyan bana yol gösteren olmadığı için öyle devam ettim bir çok iş yaptım şuan bir mağazada satış danışmanlığı yapıyorum bu zaman içerisinde kendimi geliştirdim kitap okumayı severdim romanlar okurdum fırsat buldukça. Bir gün biriyle tanıştım okul önce öğretmeni 4yillik üniversite mezunu ilk iki ayımız çok iyi geçti anlasiyorduk annesi öğrenince senin o tezgahtar parçasına vermem demiş tabi ölüp biten yoktu ama böyle olması bana çok koydu hor görülmek belkide benim için en iyisi buydu. Neymiş kültür farkı varmış vs. Tabi annesinde hak verdim bir açıdan bakarsak haklı ama kimse hayırlısı demez geleceği biliyormuş gibi ön yargıyla yaklaşrlar derken. Oda biraz evet egolu biriydi ve bitirdik. Ailemi çok suçladım sorumsuzluklarindan ötürü ama yapabilecek bişey yoktu sonuçta olan olmuş geçmiş geçmişti. Okul dışındaki hayatımda ailemin ev almasına kardeşlerimin okumasına yardımcı oldum büyük ölçüde kaybedecek birşeyim yok artık diye düşünerek okuluma devam etme kararı aldım 29 yaşıma girmeme bir ay kaldı planlarım tutarsa 36 yaşımda üniversite mezunu ve hayat tecrübesi olan biri olarak hayatıma devam edecem tabi yaşarsam demek istediğim şu ki hiç birşey için geç değildir bazı şeyler olmadıysa gerçekten bir sebebi olmalı. Muhakkak ki vardır sizin hayat hikayelerinızi okuyunca teselli gibi bişey oldu. 🙂 bende isterdim okuluma devam etmeyi böyle bir bir şey yaşamamayı ama göreceğimiz varmış demekki. Nefes alıyorsak her zaman bir ihtimal var bence hayallerimizi peşinden gitmeye devam edelim. Herkese bol şans Allah gönlünüze göre versin

  20. Uğur bey merhabalar.
    Öncelikle teşekkür ederim bu kadar insanın düşüncelerini paylaşma ortamı yarattığınız için.
    Yorumları okurken kendimle eşleştirdiğim pek çok ortak nokta olduğunu farkettim ve kendi hikayemi paylaşmak istedim.
    Ben üniversiteye 20 yaşında giriş yaptım Pazarlama önlisans bitirdim ve dikey geçiş yaparak uluslararası ticaret lisans programına geçtim. İletişimde başarılı bir insan olduğumu düşünmedim bu bölümlere başlarken fakat gerek yaptığım stajda gerekse çalıştığım işlerde pek çok olumlu olumsuz tecrübelerim oldu. Olumlu yönleri insanlarla olan iletişimime katkısı oldu fakat olumsuz yönlerine değinecek olursam: Özel sektörün acımasız taraflarına şahit oldum. İnsani değerler falan kalmamış herkes çıkarının derdinde. Patronu da aynı müşterisi de aynı çalışanı da aynı. 3 – 5 kuruşun derdinde bir birini ezen saygısızlık yapan, egolarıyla bir birine diş geçiren 100’lerce insana şahit oldum. Adeta bir kurtlar sofrası özel sektör.
    Bana da çok haksızlık yapıldı pek çok kez psikolojik şiddete marus kaldım ve artık bu sektörde yer almak istemiyorum. 2017 son senem henüz askere gitmedim. Finans, iktisat, muhasebe vb iktisadi idari bilimlerin alanında yer alan pek çok konu beni boğmaya başladı. Fakat ben pek çok hobiyle uğraşan bir insanım. 11 yıldır yerel gruplarda davul çaldım, pek çok kez konsere çıktım, dövüş sporlarıyla ilgilendim. Görsel sanatlarla ilgeniyorum. Bir kaç ay otelde çalıştım ve ilk fotoğraf makinamı aldım ve fotoğraf çekerken inanılmaz keyif alıyorum. 2 sene önce aöf Fotoğrafçılık ve kameramanlık bölümüne girdim inşallah 2017 yılında onu bitirip dikey geçiş yaparak fotoğraf, grafik tasarım veya radyo televizyon sinema bölümleri arasından birini tercih edeceğim. Bu bölümlerden birini bitirip fotoğraf alanında yüksek lisans yapmayı ve öğretim elemanı olmak istiyorum başka bir hayalimde internet üzerinden hizmet veren bir sanat atölyesi açmak… Pazarlama konusunda da ürüne ve hizmete yönelik sektörlerde; artık bu ülkenin patronuyla, çalışanıyla, müdürüyle, yancısıyla, müşterisiyle birebir iletişim kurmamak ve muhattap olmamak istediğim için modern pazarlamanın bana kattığı unsurları internet sektöründe uygulamayı düşündüm ve bu sebeple satış ortaklığı, internet reklamcılığı ile doğru orantılı çalışmalara başladım. Makale, tanıtım ve reklam yazarlığı yaptım bir kaç kez. Baktığımız zaman 3 4 hedefim birden var akademisyen olmanın yanında. Beni rahatsız eden tek konu yıllardır bir türlü aşamadığım ataletli olma konusu ve ailemin çevremin “Hadi artık iş bul, daha ne diye okuyacaksın, ne zaman evleneceksin, ne zaman askere gideceksin, vb” sosyal baskılarına maruz kalmam. Onlara da hak veriyorum bazen fakat sevmediğim bir şeyi yapmak istemiyorum. Beni çok rahatsız eden bir konu maddi olarak aileme bağlı olmak. 26 yaşındayım ve maddi imkanlarımla okuyup akademisyen olmak ve belirttiğim hayallerimi hedeflerimi gerçekleştirmek istiyorum. Kendimi geliştirmem gerekiyor. Yapmak istediğim işi öğrenmenin çok başındayım ama her defasında bir yerden başlamayı erteliyorum, üşeniyorum ve bunun sonucunda kendime çok kızıyorum. Bunun sonucunda inanılmaz bir kaygı hissediyorum ve bu beni çok fazla olumsuz etkiliyor.
    Gideceğim okul, yapmak istediğim meslek bunları gerçekleştirebileceğim zaman aralığına kadar çemberi daralttım ve planlamasını yaptım. Fakat atalet, eylemsizlik, üşengeçlik bir virüs gibi hayatımı olumsuz etkiliyor. Artık bunu yenip kendimi geliştirebileceğim sevdiğim bir yerde hem çalışıp hem okuyarak istediğim mesleğe kavuşmak istiyorum. Eğer görüşlerinizi benimle paylaşırsanız çok sevinirim.
    Teşekkür ediyorum.

  21. Mrb yaklaşık 10 yillik is tecrubem var kimyagerim ama son 2 yildir meslegimden nefret ettirdiler
    is yerimde mobbinge maruz kaldim hala calisiyorum yilmadim inat ettim ama nefret ediyorum isten
    bu yil sinavlara girdim
    sizce hangi mesleği secmeliyim sadece tavsiye istiyorum fazla bilgim yok
    yaşım 33
    isi birakmadan okumak planim. okuyamazsam donduracagim ama issiz kalmayacagim bir meslek istiyorum
    mimarlik dusundum sizce nasil?
    Ilkogretim matematik te oluyor ama atanma derdi var sanirim
    insaat muhendisligi bilgisayar vs bir bayana uygun yorum yapar msiniz rica etsen cok ihtiyacim var
    tesekkur ederim ☺

  22. Merhaba Erkan bey,
    Aynı durumdaym muzdarip biriyim. 5 yıldır memurluk yapıyorum. Bekarım ki evlenmeye de düşünmüyorum. ama hergün işe gelmek bana eziyet. Sabah kalınacak asık suratla işe gelir, akşama kadar saaate bakıyorum. yaşım 29. bi ömür bu işi yapamam. ama cıkamıyprumda. aile ve arkadaş çevresi, böyle iş bırakılmaz deyip duruyor. ama ben tekrar üni okuyup istediğim mesleği yapmak istiyorum. Ahhh anlayan yok ki

  23. Rengarenk Dünya :
    23 August 2016
    10:41 am

    aslinda ilk basta okumayi dusunuyordum sonlarda da dusunuyordum fakat ne olduysa oldu Arkadaslar bende ailemin zoruyla liseyi bitirdim liseyi bitirdikten bir yil sonra özel sektorde calismaya calistim amacim meslegimi gelistirmekti ama olmadi yapamadim annemin dedigine geldim 2 yillik meslek yuksekokuluna gitmeyip goz gore gore bir yilimi heba ettim yine annemin dedigi sinavsiz gecis olarak lisedeki bolumumun universitesine gitmeyip akrabamin aklimi celdigi bolume gittim o da sinavsiz gecisle aliyodu ve yariyila kadar dogru duzgun devam edemedim ne bileyim ortama ayak uyduramadim mi desem adini bile koymakta zorlandigim sikintilar icin iki uc ay ya gittim ya gitmedim inanin o iki uc ay da bile hep bi cikis yolu hep bi macera aradim aslinda hayatimin ozetide bu diyebilirim ucuk hayaller karamsarlik ve kararsizlik yuzunden hayatta hic bi sey elde edemedim tabi ki sukretmek lazim orasi ayri bir mevzu ama belki her sey daha farkli sekillenebilirdi universiteyi birakmaya karar verdikten sonra bi yemek sirketinde babamin araciligiyla is buldum bi kac ay calistim ve isten atildim neden derseniz disiplinsizlik devamsizlik vs vs sonra bir ay bos kaldim baska bi yemek firmasina daha girdim bi ay da orda calistim gene ciktim askere gitmeye karar vermistim ve tecilimi bozdurmustum en erken gidecek olan devreyle gitmeyi planliyodum ve dusundugum gibi oldu kasimda askere gidecektim ve yaklasik olarak onumde neredeyse 3 ayim vardi gene bi kafe tarsi bi yerde is buldum askere gidinceye kadar calismayi planliyodum ama olmadi 20 gun calistim rahatsizlandim gec haber verdigim icin sef isime son vermisti ve askere gitmeme az bi zaman kalmisti aslinda paraya ihtiyacim vardi ama olmadi yapamadim on onbes gun zaman oldurdukten sonra kendimi bi anda elimde silah ayagimda bot uzerimde kamuflaj belimde palaska basimda kep olarak buldum zaten psikolojim alt ust olmusken askerlik beni icten ice mahvetti tanimadigim insanlar hic alisik olmadigim ortamlar daha neler neler ve inanin nasil bitti bende bilmiyorum ama bitti iste eee askerden gelmistik artik aslinda askerde cok dusunmustum sivilde napsam diye ama bi yere varamadim neyse geldik uc bes gun dinlendikten sonra sikilmistim daralmistim ve bunalmistim cunki evet cebimde param yoktu tabi ki calisacaktim ama annem bi kac hafta daha dinlen diyordu nasil dinlenecektim tamam askerden gelmistim ama param yoktu elimde meslegim yoktu bir de ustune ustluk borcumda vardi acilen calisip odemem lazimdi ama nafile girdigim yerde en fazla on bes yirmi gun calisabiliyordum bu paralarlada anca ihtiyackarimi karsilayabiliyordum guya ailemede destek olacaktim ama nafile bu ise giris cikislar yaklasik sekiz dokuz ay surdu sonra guvenlik sertifikasi aldim gene ayni seyler devam ediyordu yani giris cikislar hic yoktan iki uc ay calisiyordum ama bu isten memnunum sanirim su an bi fabrikanin guvenligindeyim tabi gene sikintisi var yok degil ama idare ediyorum en az uc dort ay calismaliyim bir de inanin arkadaslar bu her yerde boyle yani duzen boyle kurulmus sikintisiz yer yok burada ise yaklasik bir ayim dolmak uzere 2 gunum kaldi su an iyi gibi ama bakalim zaman neyi gosterecek he bundan sonra nolur inanin bilmiyorum ama bildigim tek sey var su an ki durumumdan farkli olmayacak belki daha zorda olacak daha dun cocukken hemen ne zaman buyuyuverdik bilmiyorum aslinda yasim henuz daha 23 belki bir cok seyler yapabilirim aklimda gene cok seyler dolasiyor ama yapmak istemiyorum artik cunku yoruldum basaramamaktan yari yolda birakmaktan sabirsizliktan insanlardan yok yere para harcamaktan dahasi hayattan bu genc yasta yoruldum oylesine yasiyorum gittigi yere kadar goturmeye calisiyorum hoscakalin of gercekten icimi dokmek cok iyi geldi bir anda seneler anilarim gozumun onunde su gibi akti gitti eger samimi dusunceleriniz olursa her zaman acigim bana fehmigurcan@gmail.com adresimden ulasabilirsiniz

  24. Bu yazı sayesinde hem birinin derdini çözmek, hem de CRM öğretmek fırsatı çıkmıştı.
    Onu da İK’cılar mahvetti.
    🙁

  25. merhabalar.
    internette 30 yaşından sonra iş değiştirmek diye yazdım ve bu sayfayla karşılaştım.iyiki de kaşılaşmışım.yalnız olmadığımı anladım..
    ben 28 yaşındayım.dayımın önerisiyle işletme okudum.ailem bu bölümü okumamı hiç istemiyordu.bizimkiler öğretmen olmamı istiyorlardı.yarın r evlenince rahat ederim diye.ben de burnumum dikine gidip işletme okudum.mezun olduktan sonra tek amacım işimi çok iyi öğrenmek olmuştu.bu hedefe odaklanmıştım.çunkü bilgi ve birikimim beni iyi yerlere yetireceğini düşünüyordum.çok çabaladım,çok ezildim,insanlar inanılmaz acımazsızlar.daha sonra başka şehirde kurumsal bir şirkette işe başladım.herşey tam istediğim gibiydi,insanlarla iletişim içerisindeydim,hergün kendimi daha çok geliştiriyorum.orda çalışırken mutluydum..ama özel sektör kan emici işte.arkadaşlarım teker teker atanıyordu.ben de neden olmasın diye.memurluk sınavlarına hazırlanmaya karar verdim.bi yandan iş ,bi yandan dershane inanılmaz yorucu oluyordu.daha sonra eşimle tanıştık evlendik.memlekete dönüş yaptım.bi kaç yerde çalıştım yapamadım.memuriyette olmadı bi türlü kazanadım.2 yıldır bi yerde çalışıyorum o kadar mutsuzdum ki.her sabah ayaklarım geri geri geliyordu.iş hayatındaki mutsuzluğum sosyal hayatıma da yansıyordu.bir ara dank etti istifa dilekçemi yazdım,verdim.herkesler şokta.işin iyi falan da falan..ama ben mutlu olmadıktan sonra…
    işi bırakalı 10 gün oldu.evde olmanın keyfini çıkarıyorum.bir daha bu işi yapıyım mı yoksa hobimi işe mi dönüştüreyim diye düşünüyorum.belki de bu fırsattır.ama ben mi göremiyorum.evde renkli butik kurabiyeler yapıp satıyordum.öyle kararsızım ki.kafam o kadar karışık ki…bu yolda kendimi daha da çok geliştirip az kazanarak mutlu olmak mı yoksa … sevmediğim mesleğime devam edip kariyer yapmak mı..şimdi fırsatım olsa yeniden bir, üniversite okumak isterdim.yeniden bambaşka bir bölüm.bambaşka bir meslek edinmek isterdim.ama imkansızlıklar..

  26. Özellike Cemre benı cok etkıledın ac kaldım vs dedın..
    bay mı bayan mısın bılmıyorum. bayansan ah diyorum aklıma kız kardesım geldı…

    cemre gıbı uzun yazacaktım her ındıgım paragrafda içim agrıdı.
    yas 34..

    tıcaret lısesı cıkıslı ve lıse sıtajı yapan bırıyım.
    hayatımda en cok calıstıgım zaman dılımı orası oldu..tam 10 ay..
    2001 – 2003 arasında ıkı yıllık okudum cunku tıc lısesı cıkıslıydım. arkadaslarım 4 yıllıga hazrılanırken dıkey gecıs ıle ben ne halt edecegımı tıpkı yıllar once lısedekı gıbı bılmıyordum. lısede olmaması normal dyordum..
    ıkı yıllık bittı..arkadaslarımın yuzde 90 ı dıkey gecısı kazandı devam ettı yuzde 9 u iş hayatına girdı. yuzde 1 yanı ben gıbıler ne aradgını neden aradgını bılmeyenler sıfırı cektı.
    tezgahtarlık yaptım muzık markette.. muzıkten anlıyordum. okulda konserler vermısdım.
    dedelerıme cekmıstım elım becerıklı demıre tahtaya sekıl verebılıyordum.tamırden anlıyordum.
    acaba tıcaret yanlış mıydı derken yıllarca donemsel olarak calıstım 2006 da dıkey gecıse girdigımde arkadaslarım mezun ve ıs hayatında 1 yılını doldurmustu.
    cıktıgım yerlerde asla sıkıntı yoktu bu bana gore degıldı diyordum.
    asıl işim neydı banka mıydı mesela..gıt calıs bankacı ol ama nerde heves yoktu..
    yıllar sonra anladım kı heves degıl o..ne yone gdecegımı bılmedgım ıcın ıkı adım otede ıptale gecıyordu beden ve ruh…
    dıkey gecıs ıcın taaaaaaaaaaa kars a gittım…hayatımda acılı sıkıntılı gunler vs okul ibttı..ıyi de herkes kpss dusunurken ben ne yapacaktım.
    hayda gene aynı dert..ulan ıyi de benım planım gene yok..
    yuksek lısansa grdım ozel okul da okudum..
    yarısı bittı askere teror bolgesine gittım. askerde gelecek kısa donemlerın uzun donemlerın bı planı vardı. benm gece yoktu..haydaaaaa gene mı!!
    geldım yuksek lısans bittı.
    2010 eylulde geldım suan 2016 ekım..6 yılda 5 ısten ortalam 6 ay calısıp cıktım..yapmak ıstemedigım bı işti.. neydı..2010 a kadar ne yapacagımı bılmıyordum cunkı hangı meslekte ıyıdım bellı de degıldı…sonra kazayla personel ozluk ıslerı calısanı oldum…6 işe girdım cıktım.
    su an ıssızim..
    gece vaktı allahım ben yanlıs seyın pesındeyım.. ben artık gecmısdekını yasamayayaım..nolur yapmam gereken meslek neyse gtmeme gereken yol neyse goster kı gideyım..artık hatanın ne oldugunu gordum ama mudahele edemıyorum..
    belkı psıkıyatr belkı yaşam kocu gereklı..

    cemre gıbı ıngılızcem de yok..bordro yapma mevzusunu bılıyorum..bı girsem bı yıl calıssam para biriktirsem diyorum..girıyorum ama mutsuz olup yanlıslıklar yapınca cıkarıyorlar ya da ben ckıoyrum..
    e sanata dusnumu elımden gelıyor muzık..enstruman calıyorum ona mı yonelsem..
    tamırden anlarım acaba gidıp motorum var motor cıragımı olsam da 3 4 sende dukkan acsam boyle konsept bıyer..
    eee ne yapsam..

    34 yasında bı adamın bu uuzden evlılıği olmuyor..meslek mı degısmelı yoksa yenı mesleg emı gecmelı..

    tanıdık yaşam kou olan var mı?
    bana belkı akıl verecek olursa:

    muratgunes1982@gmail.com

  27. Benim durumunda olan ne çok insan varmış meğer. ..34 yaşindayim işletme (4) mezunuyum 3 senelik bir çalışma hayatım oldu sonrasında 10 senelik ev hanimligi (bu arada sigortam yatmaya devam etti ki bu benim tek tesellim)liseden beri sporla alakali bir mesleğim olsun isterdim yetenekliydimde üstelik ama ailem o dönem taş koydu istediğimi yapmama suan girebilirmiyim acaba spor akademisi ne yapabilirim (hala yetenekliydimde bence) cesaretlendirilmeye çok ihtiyacım var

  28. Ayla Özgür :
    22 November 2016
    11:14 am

    merhaba
    benimde paylaşmak istediğim şeyler var.nacizane .yazdığım şeyleri okuyan birisinin hayatına küçük bir dokunuş yapabilirsem ne mutlu.
    34 yaşımdayım biri 17 biri 4 yaşında 2 çocuk annesiyim.
    liseyi bitirmeden evlendim.çalışma hayatım çocuk yuvasında temizlikçilik yaparak başladı.bu işi yapanlara bişey demiyorum zor meslek kabul.patronumun bana kızdığı bir gün senin burda çalışmaya (temizlikçi olarak )kapasiten yetmez dediğinde içime düşen yangını anlatmaya kelimeler yetmez.
    Tabi bu süreçte çocuğum oldu.eşimin de desteği ile liseyi dışardan bitirdim.sonra üniversiteyi kazandım.bu sırada önce bir sigorta şirketinde sonra da ön muhasebe yapabileceğim bir şirkette çalıştım.üniversiteye devam ederken orta okulda hayallerini kurduğum mali müşavirlik mesleği için araştırmaya başladım.bu sırada 2.cocuğum oldu.yeniden çalışma hayatıma bu kez mali müşavir bürosunda başladım.ve çalışmalar devam ederken şuan hala yaptığım staj sınavını kazandım.
    Bu süre içinde vazgeç okuyup napıcaksın işin var daha fazla deneme yaşın ilerledi bu yaştan sonra ne olur ki diyenler beni yolumdan vaz geçirmeye çalışanlar çok oldu .
    vaz geçmedim.Allah izin verdiği sürece kendimi eğitmeye ve çalışmaya devam etmek isterim.zaten hayat bukadar kısayken neden kendimizi mutsuz olacağimiz bir hayata mahkum ediyoruz ki ?kendini anladığında ve ne yapmak istediğini fark edip eyleme geçtiğinde bütün dünya sana yardım edip sana yol veriyor zaten.Yaradan senin için bir kapasite belirlememişken senin yada bir başkasının Yaradana ait olan kapasiteyi belirlemeye ne hakkın var ?öyle değil mi?saygılar hürmetler

  29. Hepiniz çok güzel, çok akıllı, çok özel insanlarsınız. Neden mi? Çünkü hepiniz binbir türlü zorluklar yaşamış ve yaşıyor olmanıza rağmen içinizdeki “ben kimim?” sorusuna para/unvan/alkış için başkalarının istediği cevapları vermek yerine dürüstçe “bilmiyorum” ya da “bu değil” diyorsunuz. Apple’ın kurucusunun sözünü okudum bugün; “hayat başkasının hayatını yaşamak için çok kısa” diye. Evet milyar dolarları da olsa hayata 56 yasında gözlerini yummuş bir insandan bahsediyorum. Onu unutulmaz kılan şey malı mülkü değil sevdiği işi azim/heycan/tutkuyla yapmasıdır, bu yüzden arkadaşlar sorup soruşturmak için de bir yerden başlamak için de hiç bir zaman geç değil, yeter ki yalnız hissetmesin kalplerimiz.

  30. Merhaba.

    Fmf hastasıyım. 10 yıllık çalışma hayatımda. Defalarca hastalığım yüzünden işsiz kaldım. 34 yaşındayım. Sağlığınız yoksa hiçbir yerden başlamanız birşey ifade etmez. Yine yerin dibine gömerler. O kadar çok meslekte çalıştım ki kendi meslegimi unuttum. Sağlığınız varsa gerisi sirun edilmemeli. Sabır ve azim hepsini delip geçer. Yoksa benim gibi intihar planları yapar. Bunun için cesaret toplarsınız… O kadar!

  31. ben direk iş değiştirilebilinecegine inanmıyorum.
    1.si ya ekibiniz olmalı
    2.si ya özsermayeniz
    3.sü ise ya da mesleginiz olmalı.
    kimse dan diye işini gücünü bırakıp meslek vb değişemez..
    ben de işimi değiştirmek istiyorum mesela ama 3ü de olmadıgı için birsey yapamıyorum..
    zaten bunun için egitilmedik mi? sadece birinin işini yapmak için ,kendi işimizi yapmak için değil

  32. @ Sefa
    Yazıda belirttiğim gibi defalarca iş değiştirdim.

    Bunun için eğitilmedik mi?” diye sormuşsun. Başkasının işini yapmak bile olsa (ki 30 seneye yakın öyle çalıştım) yine de (senin deyiminle) “DANNN” diye iş değiştirdim. Özetle, “başkasının işini yapmak” söz konusu olsa bile, onu en iyi yapan adama her yerde iş var.

    Meslek dediğin de zaten budur işte. İşini en iyi şekilde yapmaktır, meslek sahibi olmak. O zaman da her yerde iş bulursun.

    Onlarca yazımın sonunda “İnsanı patronu veya işvereni köle yapmaz. Kölelik bir durum değil, bir ruh halidir” diyorum. Açıkçası, benim düşüncemi kanıtlayan bir örnek sunmuşsun.

  33. mrblar öncelikle hepinizin yazilarini okudum ve ne kadarda cok ortak dusunce yapimizin oldugunu görmek beni mutlu etti 28 yasindayim ve lise mezunuyum ve liseyide 27 yasinda bitirdim suan issizimm ve bir cok isde calismama ragmen hala issizim ve biryerde tutunamadim borcum var büyük bir cikmazdayim is bulamiyorum 2 yil oncede büyük bir hastalik geçirdim tüberküloz kemiklerime yayilmisti ondan oncesi hayatimda hic borcu olmayan mutlu bir insandim ama hastalaninca 1 yil calisamadim aci izdirap icinde hastanlerde gecti bu bir yilim sonra kredi kartti felan tikandik tabi mesleğim güvenlik tabi meslek deninirse borcumdan dolayi silahliyada cevittiremiyorum cunki issizim silahliya cevittirsem belki yaşım gecmeden kamu yada ozel sektörde silahli olarak bir nebzede olsa maasi iyi bir sekilde calisabilirim ama 29 ve ya 30 undan sonra zor hayalimm hep makina muhendisi olmakti halada ole internetten arastiriyorum okuyorumm mekatronik termodinamik mukavemet muhendislige dair herseyi arastoriyorum içten yanmali motorlar distan yanmali motorlar sterling motorlari hatta onunuzdeki bir kac yil icinde karbon bazli yakitlarin bitecegine nazaran yeni bir motor teknolojisi hakkinda kendi kafamda motor teknolojileri gelistiriyorumm dusunuyorumm hep hayalimm buydu ama hayatimm bom bok is yok güç yok borc harç ama ne olursa olsun basaricagim asla yilmiycammm ama sonra diyorumm lise meznuyumm isim yok gucum yok hayata hala tutunamamis ve borc harc icinde yasayan bir insanim nasil olcakk bos hayellere dalma diyorumm kendi kendime hayeller kuruyorumm sadece ve kendi icimde yasiyorumm ne yapcagimi yada ne olcagimi bilmiyorum hayatimda birde tek istedigimm bir harley davidson motorumm olmasi ve onunla turkiye turuna cikmak oda olmuycak biliyorummm kendinize iyi bakin biraz olsun sadece içimi dökmek ve hayellerimi sizle paylasmak istedimm kalin saglicakla

  34. Ayşegül :
    3 May 2017
    11:15 pm

    28 yaşındayım hayalim doktor olmaktı iki sene sınava hazirlandim ikinci senemde ucundan kaçırdım aileme daha fazla yük olmamak için ne olursa dedim yazdım ıtü tekstil mühendisliğini bitirdim . işe basladim. berbat bi yerdi bazi günler gece 11 e kadar mesai yapiyorduk hem ruhen hem bedenen kaldiramiyordum ama meslegimide sevmeye baslamistim .derken erkek arkadasim böyle böyle bir kurs var iş güvenliği uzmanı ol gelecek,vadediyo çalışma şartlarında daha iyi dedi neyse girdim sertifikayi aldım o lanet işten çıktım isg,uzmani olarak işe başladım çalışma saati ve maasi daha iyi olmasina rağmen mutsuzdum bana göre değildi mühendislik yapmanin benim için daha,doğru olacagina karar verdim derken o arada evlendim. eşim doğuya memur olarak,atandı bende salak gibi isi bırakıp peşinden gittim.ilk zamanlar evde oturmak bana iyi gelmişti. sonra,bunalima girdim hergün kavga dövüş. esimin zoruyla yine hergün kavga dövüş inşaat mühendisliği okumaya zorlandım. bir ay sonra inşaat mühendisi diplomamda olacak. ama çok mutsuzum özgüven diye bişey zaten kalmadı kariyerimin içine hem ettim hem edildi kendimi salak ve beceriksizin teki olarak görüyorum çok diplomalı bir hiç gibiyim ne yapacagim konusunda en ufak fikrim yok

  35. Mehmet Ali :
    22 June 2017
    11:10 am

    Merhabalar ben 2013 te hukuk fakültesinden mezun oldum 1 yıl avukatlik stajı yaptım ve 2014 te bi bakanlıkta uzman yardımcısı olarak atandım ve halen bu görevdeyim yaşım 27.ama işimı sevmiyorum.kaç defa hakimlik sınavlarına girdim bir türünün olmadı. Kaç kere de istifa edip avukatlik yapmak istedim.aile baskısı buna da müsaade etmedi.ailem memurluk tan istifa etmemi istemiyor.ben de artık kurum içinden avukatliga geçme kararı aldım. İnşallah bu sefer hayırlısıyla istediğim olur. Hoscakalin..

  36. Merhaba arkadaşlar, ben de yazıların bir kısmını okudum. Hepinizin hikayesi kendine özel ve allah hepinize yardımcı olsun. Ve ben de kendi hikayemi paylaşmak istedim. Belki bir fikir verirsiniz…
    34 yaşındayım. 3 ay önce işsiz kaldım. Nasıl mı oldu? Aslında ne istediğimi bilmeden çalıştım lisede. Çok iyi bir puan aldım ve ilk 2’deki üniversitelerden birisine girdim Kimya Mühendisliği bölümüne, ilk seferde. İsteyerek tercih ettim ama aslında bölümü tam olarak bilmiyordum. Daha doğrusu bu mesleğin bana göre olup olmadığını, geleceğinin nasıl olduğunu vs… Bölüme girince anladım aslında, ama okuyup mezun olmam gerektiğini düşündüm. Bitirince iyi olacaktı, öyle inandım. Yurtdışı hayalim filan vardı. Orta seviyede bitirdim okulu. Sonra staj yaptığım, iyi bir ilaç firmasında iş buldum İstanbul’da. Yaptığım işi çok sevemedim. Hatta çok iyi öğrenemedim. Hep bir benimsememe hali vardı. Ailemin hatrına devam ettim orada. Buna rağmen 7,5 sene çalıştım. Bu arada yüksek lisans olarak yurtdışı yapamadığım için, çalışırken yapabileceğim en iyi şey MBA’di. İng. MBA yaptım. Bu arada pek çok kursa katıldım. Yeni yabancı diller öğrendim, vs… O sene, firmam il değiştirdi. Bize bunu yıllar öncesinde söylemişlerdi. Hepimize sordular, gelecek miyiz diye. Çok radikal bir karar vererek gitmedim. Pek çok kişi de gitmedi benim gibi, onlardan da cesaret aldım. Ailem çok karşıydı buna. O dönem anneme kanser teşhisi kondu, apar topar memlekete geldim, onunla ilgilendim. Bu arada işsizlik maaşı alıyordum. Bir süre çalışmak istemedim. KPSS’ye hazırlandım, çok iyi bir puan alamadım, daha doğrusu Kimyada 95 üstü filan gerekiyor, yetmedi aldığım puan. Sonra geçici bir yerde çalıştıktan sonra, istediğim bir iş olan bir üniversiteye girdim. Şimdi isim vermeyeyim, pozisyonu ve nasıl bir iş olduğunu. Orada yarım sene kadar çalıştım ancak bu işin bana uygun olmadığını anladım, aslında bana göre bir iş değildi hiç… İstifaya zorlandım. Çok üzülmedim, ailem de çok üzülmedi çünkü o işi benimsememişlerdi. Şimdi 3 aydır işsizim, yine memleketteyim. Benle beraber ayrılan arkadaşların hepsi iş buldu. Benimle aynı bölümden mezun arkadaşların ise pek çoğu bir yerlerde yönetici oldu. Bense şu anda içinde bulunduğum durumdan dolayı resmen depresyondayım. Bazı şeylerden o kadar pişmanım ki… Keşke gitseydim… Ama ondan daha önemlisi beni aylardır hatta yıllardır kemiren düşünce şu ki: Keşke bu bölümü seçmeseydim. Üniversiteye girince anlamıştım bunu, ama okulumu sevmiştim; daha sonra meslek hayatımda yine anladım, ama bu düşünceyi mantıksız bulup içimdeki sesi bastırmıştım… Keşke, keşke TIP seçseydim. Aslında en iyi iki tane TIP fakültesini yazmıştım. Onlar gelmedi, altına da bu Kimya Mühendisliğini yazmıştım. Keşke onun altına diğer TIPları yazsaydım. Tıbbın en kötüsü bile mühendislikten iyi. Üstelik, hem okurken hem de çalışırken çok daha zevkli olacağını düşünüyorum. TIPbın konuları benim en ilgi duyduğum konular. Ben ÖSS de kimya ve biyolojiyi fullemiştim… Ellerim kırılsaydı, ah… Şu anda 34 yaşında iken, tekrar sınava girip TIP ya da DİŞ okumayı filan düşünüyorum. Bu kararı keşke 28-29 yaşındayken verseydim. Bir saniye düşünmezdim. Annem, deli misin diyor. Babama hiç açmadım bile bu konuyu. Nasıl pişmanlıklar içinde kıvranıyorum anlatmam mümkün değil. Buna rağmen, eğer kazansam, annem, seni desteklerim diyor. Bu yaştan sonra olur mu? Bir sene kassam olabilir diye düşünüyorum. Olsa yine pişman olur muyum? Artık, yanlış kararlar verme lüksüm yok. Son dönemeçteyim. Psikiyatristlere gittim. İlaç kullanıyorum. Onlara da danıştım, bir tanesi “Çok zor, bir an önce bir yere girmeye bak. Yoksa seni unufak ederler” dedi. Ötekisi, “Peki okumaya kalksan finanse olabilir misin, ya da bir ek iş yapabilir misin” dedi, “Çalışmam zor dedim”; o zaman “Bir an önce para kazanman lazım” dedi. Tabi bu kadar net cümlelerle konuşmuyorlar. Konuşulanlardan benim çıkarttığım sonuç bu özetle. Ne yapabilirim bu saatten sonra bilmiyorum. Annem bütün gün dua ediyor ve çok üzülüyor benim bu durumuma. Gerçekten kendimi çıkmazda hissediyorum şu anda. Yine İstanbul’a gitsem, üstelik sanki hiçbir işi de beceremeyecekmişim gibi geliyor. Özgüvenimi hepten kaybettim. Sizce ne yapmalıyım? Kaybettiklerimi düşündükçe o kadar kötü hissediyorum ki kendimi. Üstelik o firmada da durumum çok iyiydi. İlerleyebilirdim. Ama işte, hayatımın hatalarını yaptım, üst üste…

  37. Face’de takılırken bir linke tıkladım kendimi burada buldum gecenin bir yarısı. Yazı çok iyiydi, yorumları da okudum Allah yardımcısı olsun bu gençlerin. İş hayatımla ilgili sorunum yok. İki işim var. İkisini de seviyorum. Benim aklıma bir fikir geldi. Şimdi bu yazıyı 30’unu geçmişlere okutmanın bir faydası yok. Bu yazıyı 18 yaş altına okutmak lazım. Burada yazılanları (özellikle yorumları) okuyan genç aile girdabından kurtulursa doğru yolu bulur.
    İş hayatıyla ilgili bir kaç lafta benden olsun, iş hayatına yeni girenlere. İş hayatı yabani bir ormandır. Bu ormanda mobingler, iftiralar, küçümsemeler, kendi yerini size kaptıracağını anlayıp size saldıranlar, her şey var yani. Size bu tür saldırı yapan birisini bir şekilde ısırın. Yani dişlerinizle değil. Bir açığını bulursanız üzerinde gidin, ısırmaktan anlatmak istediğim buydu. Size bağırırsa siz de ona bağırın. Ezik ezik dolaşmak iyi değildir. Size yamuk yapanı ısırdığınızda bir rahatlama gelir. Cesaretiniz, özgüveniniz artar. Isırdığınız kişi de size kafasına takar. Sizden çekinir ama bir yandan da sizden kurtulmak ister. Risk yani. Bir bakmışsınız kapının önündesiniz. Olsun zaten mutlu değildiniz başka iş arayın.
    Bu yazdıklarımı 18-29 yaşları arasında uyguladım. Şu an çalıştığım iki işte de uyguluyorum. Aileme de bir şeyler yaptım. Üniversiteyi 2. sınıfta bıraktım. Bir sabah kalktım anneme, babama ben dedim bırakıyorum bu üniversiteyi. Arkadaş sanki evden cenaze çıkmış gibi oldu. Zırlamalar, ne yapacaksın demeler neler neler. Cuma günüydü. Üniversiteye gittim. Ayrılıcamya üniden. Bir memur var bugün git pazartesi gel dedi. Niye dedim. İki gün düşün dedi. Abicim nesini düşüneyim bırakın beni diyorum yok olmaz dedi gönderdi beni. Neyse pazartesi gittim gene gözlüklerinin üstünden baktı bi, tek cümle: geldinmi. Geldim dedim. Neyse kaydı sildi bir taraftanda hiç iyi yapmıyorsun diyor. Ben de olsun, sağlık olsun diyip duruyorum. Bugün diyorum ki iyi ki bırakmışım. Ama benim özel bir durumum vardı. Meslek lisesi elektronik mezunuyum. O günlerin şartlarında elektrik elektronik dersleri yanında asm dili falan bir şeyler görmüşüm lisede bir temel var. O lise eğitimi bugün hayatımı kurtardı.
    Gençlerin ortaokul seviyesinde hangi mesleği seçeceğini belirlemesi lazım. Meslek seçmekte yetmiyor artık. Su gibi ingilizce lazım. Enerjik olmak lazım. İş ortamındaki değişimlere hızlı ayak uydurmak lazım. Hak edeni ısırmak lazım.
    Şu da çok önemli: mesai saati olanları kafada sıfırlama olayını yapabilmek. Eğer iş kafanızın içinde evinize giriyorsa, o zaman sıkıntı var demektir. Akşam 5’te kafa reset. Sabah on düğmesine basıp kaldığın yerden devam.
    Son olarak, işinizi sevmiyorsanız, sevdiğiniz işe ulaşmak için ne yapmanız gerekiyorsa yapın. Ama asla sevmediğiniz işi bırakıp boşta kalmayın. O daha kötü olur. Herkese selamlar.

  38. merhaba
    meslek lisesi hemşirelik mezunuydum. okulumu da dereceyle bitirdim mecburiyetten meslek dersleri hep gördüğümden lisans hemşirelik okuyorum. 2.sinifa geçtim.
    Ama okurken şunu farkettim: neden daha iyisi olmasın. mesleğimi seviyorum ama bir çok insan küçük görüyor. “hemşirelik bitirdin neden üniversitede de aynısını okuyorsun” laflarını çok duydum.
    şu bir kaç aydır “neden daha iyi bir şey okumuyorum” diyorum. ortalamam da iyi. daha yolun başındayım ama mutlu olacak miyim sorulari kafamı yiyor resmen.
    aileme desem bu konuyu sanırım çıldırırlar. okumami bile sacma buluyorlar.
    Ne yapmam gerektiğini gerçekten bilmiyorum. okul bittiginde okusam istediğim bölümü geç mi kalırım ?

  39. Cemre hanim tipa basladiniz mi ?

  40. Merhabalar
    Ben kendimi Gümüş diye tanıtacağım.
    Kısa ve öz bi anlatımım olacak.
    Çok karmaşık bir iki yıl içindeyim birşeyler yapmak istiyorum fakat etrafımda ileri görüşlü mantıklı pek insan olmadığı için bir adımı nereden atacağımı bulamadım.
    27 yaşındayım. 20 yaşında ailemin maddi problemleri nedeniyle çalışmaya başladım. Okuyacak durumum yoktu ve çok içine kapalı birisiydim. 6 yıl sonra bulunduğum işten çıktım elimdeki birikimi gene ailem için harcadım okumak istediğimi söyledim yardımcı olacaklarını söylemişlerdi .
    Şu an evsizim.
    Bi ailem yok .
    Kasiyerim bi dükkanda
    Okumak bi meslek sahibi olmak istiyorum. Ama bunu nasıl yapacağım nerede başlayacağım bilmiyorum.okusam 31 – 32 den sonra devlet memuru olabilir miyim ki ya da bi atamam olur mu.
    Bilmiyorum.
    Bana yön gösterebilecek hic kimse yok.
    .Ne yapmam gerekiyor ya da nereden başlamalıyım.

  41. Merhaba Gümüş,

    Bu yazıya gelen yorumların hepsini okursan, 27 yaşından sonra “okuyarak meslek sahibi olacağına inanan” ve okulu bitirdikten sonra (veya son sınıflarda) hata yaptığını düşünen çok sayıda örnek bulacaksın.

    Özetle, meslek sahibi olmak için 4 sene okumaya gerek yok. Kendinin en başarılı olacağın bir branşı seç ve orada devam et. Terzi mi olacaksın, hemşire mi, her neyse. Bazı işler için okul değil tecrübe ve bir ustanın yanıda geçen zaman daha önemli. Sen önce ona karar ver.
    Eğer yine okul diyorsan, bunca istekle okuduktan sonra, elbette başarılı olunur. yeter ki okul senin için gerçeklerden 4 yıl daha kaçmak için araç olmasın. Bu 4 yılı da yine çalışarak geçir.

    Sevgiler,

  42. Pazarlama istediğiniz bir bölüm müydü

  43. Ayşe,
    ODTÜ İşletme istediğim yerdi [Birincilikle girdim]
    İş hayatında Pazarlama istemediğim bir bölümdü. Hatta öğrenciyken en sevmediğin branş idi. Ama yine de başarılı oldum. Daha sonra tüm kariyerim pazarlama üzerinde şekillendi.

Yorum Yazın