19 Ağustos 2009 Çarşamba

30'dan sonra meslek değiştirmek

Dün Selin Akın’ın Friendfeed’de bir cümlesi vardı.

  • “30 yaşından sonra meslek değiştirilir mi sizce?”

Oraya birkaç satır yazdım. Ama İpek Aral Kişioğlu’nun yorumunda verdiği cesaret ile, daha geniş yazılması gerektiğini düşündüm.

İş, meslek, sektör kavramlarını bu yazıda tartışmayacağım.

Yanıtım EVET. 30 YAŞINDAN SONRA MESLEK DEĞİŞTİRİLİR.

😛

Önce duygusal nedenini söyleyeyim. İnsanın içindeki değere inanırım. “Çare sizsiniz” derler ya… Aynen öyle… Hayatıma yön veren özlü sözler de bu konudadır. Montaigne’in şu iki cümlesi her zaman aklımdadır.

  • “Ancak küçük ruhlar, yaptıkları işlerin ağırlığı altında ezilir, bir yerde durup yeniden başlamayı bilmezler”

ve

  • “Yenilmeden mağlup edilen dizleri üzerinde savaşır”

İstedikten sonra, kim tutabilir ki…

😀

Bir de işin rasyonel boyutu var.

Türkiye’de iş yapmaya ilişkin kurallar hızla değişiyor. Dünya’nın bir parçası olarak teknolojinin gelmesi dışında…

Uzun yıllar boyunca Türkiye’de “pazarlama” kavramları zayıftı. İndirimler ve taksitler üzerine kurulu bir “satış” ortamı vardı.  (Bknz Levent Erden)

Şimdi “marka” ile gerçekten tanışıyoruz. Değişim öylesine ki… Türkiye’ye marka kavramını getiren kurum şu anda “yaşlı” kaldığı için kıvranıyor. O bile çağa ayak uyduramadı.

Yazmıştım. Eski öğretileri yeniden gözden geçireceğiz. Tecrübe gerçekten tecrübe ise (bilgi artırılmış ise) işe yarayacak. Bir masada geçen 30 yıl tecrübeden değil de ataletten sayılacak.

Gençlerin bir çoğunu eğitenler de bu durumu kavrayamadı.  İletişim (reklam) öğrencileri ile konuşuyorum. Interaktif mecralardan haberleri yok. Facebook ve MSN dışında, sıfır…  Diğer meslek gruplarında da durum farklı değil.

🙁

Bir devirler “Batıya Hücum” gibi… Hemen herkes aynı çizgide… Selin’in 20’liklerden eksiği yok. Fazlası olabilir.

Bu nedenle 30 YAŞINDAN SONRA MESLEK DEĞİŞTİRİLİR. Hatta 40 veya 50’den sonra bile…

Yeter ki sonrası keyifle

😛

Etiketler: , , , , , , ,

Kategori: yaşamın içinden

“30'dan sonra meslek değiştirmek” yazısına şu ana kadar 162 yorum yapılmış:

  1. Su an ne yapıyorsunuz isteklerinizi başarabildiniz mi

  2. Yaşamayan :
    16 Mayıs 2018
    3:47 am

    Merhaba , yaklaşık 3 saattir yorumlarınızı okuyorum , aslına bakarsan sadece bir kaç dakika göz atmakti amacım fakat beni etkileyen o denli yorumlar vardı ki .. gerçekten burası herkesin hayatını anlattığı dertlerini hedeflerini pişmanlıklarini vs. Anlattığı bı yer olmuş ki. Yazılanlar bana o kadar Samimi geldi ki . Yani doktoru turizmcisi dil bilimcisi memuru öğretmeni vs vs. Aslına bakarsanız herkesin derdi kendine dağmış cidden !! Elinizde o kadar güzel meslekleriniz var fakat hepiniz bir meslek değiştirme çabasındasin oysaki elinizdekinin değeri bilmiyor başka mesleklere yöneliyorsunuz . Benim yaşım 30 herhangi bir mezuniyetim tahsilim vesaire hiç bir şeyim yok , ve nerdeyse bir mesleğim bile Yok , inanın şu an en kotunuzun bile yerinde olmak isterdim tahsil olarak veya meslek veya herhangi Bir şey . Şimdi diyeceksiniz ki yaşın 30 tahsil yok meslek yok şu yaşa kadar birşey olmaman senin malligin :)) aslında hikaye burda başlıyor ,, fakat ne benim yazacak kadar sabrım nede sizin okuyacak kadar sabrınız vardır eminim . Kısa kesmek istiyorum elinizdekinin kıymetini bilin değerini bilin ..! Sizin beğenmediğiniz o çöp mesleğiniz başkalarının hayali !! .. herşey gönlünüzce olsun saygılar.

  3. Valla arkadaşlar ben de meslekten bıktım. Zabıt katibiyim. Ne ailemin yanına tayin isteyebiliyorum ne adam akıllı mesai saatleriyle çalışabiliyorum. Sürekli mesai kalıyoruz. Sürekli sıkıntılı evrak işleri geliyor, sorumluluk hat safhada. Sürekli bir olay sürekli bir can sıkıntısı, problem. Demek ki kişiliğim bu mesleğe uygun değil. Ne yaparsam yapayım Hakime yaranamıyorum. Millet çok süper sanıyor, 2700 TL maaş ve mesailerin düzgün olduğunu sanıyor. zaten bu işin en iyi yanı maaşı, başka türlü yapılacak bir meslek değil. ama ben özel sektörde ne iş olursa olsun yapıp 1600 TL’yi almayı göze aldım. Diş Sağlığı okumak istiyorum, ailemin olduğu şehre atanabilirsem ne ala bana. Ne olacağını hiç bilmiyorum. 23 yaşındayım. insanlar aman ha sakın istifa etme, pişman olursun gibi şeyler söyleyip duruyorlar. Herkes zabıt katipliğini normal memurluk sanıyor, ama özel hizmet tazminatı ile en düşük memur maaşını alıp, memurdan 10 kat daha fazla yapan işçi sıfatında bir meslek. ne olacağı konusunda fikrim yok. Psikolojim çok etkilendi. İstifa edeceğim OHAL’den dolayı kabul edilmeme riski var, okulumun olduğu yere tayin istiyorum, sürekli reddediliyor. Dava açtım, kazandım, okulumun olduğu yere tayinimi verdiler, davaya itiraz etmişler, itiraz da benim aleyhime çıktı, şimdi beni geri gönderecekler. Çok mantıksız. Ne yapıcam bilmiyorum. Çok çaresizim. Yorum bırakın lütfen.

  4. Hakan Aydın :
    25 Temmuz 2018
    3:31 am

    12 .000 lira biriktirin hizmet sektöründe çalışarak. 7 metre ahşap kamarasız balıkçı teknesi alıp balıkçılık kooperatifine kayıt olun. Denize açılın. Dünyanın en güzel mesleği sizindir.

    Uğur Özmen’in Yorumu:
    Ev geçindirme derdi olanlar için anlamlı öneri mi?

  5. Aynı şeyleri yaşıyorum seninle. Senden iyi dert ortağı olur 2 sene icinde neler degisti sana sormak istiyorum nasil ulaşabilirim

  6. Kötü bi liseden bütünleme ile mezun olduktan sonra eğitimden soğuduğum için uni planlamadım. Babamın ittirmesiyle 4 sene bilgisayar sarf malzemeleri sattığımız dukkanimizda çalıştım. Bu süreçte video kayit montaj, e-ticaret, dijital pazarlamanin temellerini esnaflik sıkıntısından öğrendim. 22 yaşında dersaneye gidip Akdeniz uni 4 yıllık gazeteciliği kazandim. Google da tesadufen gördüğüm “Avusturya’da universite okumak ister misiniz” reklamina tıkladım ve binbir kavga dövüşle yurtdışına gidip Türkiye de kazandığım bölümü orada okumak şartıyla 1 sene almanca hazırlık okuyarak başladım. Ingilizcem ortalama seviyede oldugundan aşırı zorlanmadim. Garsonluk, video montaj gibi ek işler yaptim. Kışları çok soğuk yazlari cok sicak bi avrupa şehri olan viyanada yabancı düşmanlığı ve ırkçılıkla da bir yandan mücadele ediyorum. Ailemin ekonomik durumu da bu süreçte dükkan islerinden dolayi bozulmuştu ve hafta sonu garsonluk beni finanse edemedi. Bu süreçte de almancam baya bi gelişti, çalışarak iyi kazandığım paralarla baska ülkelere, discolara, kumarhanelere ve gece hayatiyla yedim. Pisman değilim. Rüzgar ekonomik olarak aniden ters dönünce çok soğuk bi kış günü son kez Viyana şinitzeli yiyip, bisikletimi sehir kutuphanesinin önünde kilitli birakip Türkiye ye kesin dönüş yaptim. Önümde askerlik olduğundan biraz da sevdiğimden aöf 4 yıllık sosyolojiye başlayıp bitirdim. Kötü durumdaki aile işini kurtarmaya çalışıp, yapısal reformlar yaptım. 🙂 olmadı. Kontrollü iflas ettik. Bu arada dünyalar güzeli ogretmen olan eşimle uzaktan ilişki yaşıyorduk. Israrla ticarete devam etme planlari yapiyordum ve evlenmeye karar verdik. Esimin babası aramızdaki etnik farklılıktan dolayi işlerimi ve egitimimi bahame edip vermedi. Bunun üzerine bi havayollarinin iyi bi pozizyonu için basvuru yapip almanca ve ingilizce biraz konuşunca beni işe aldılar ve sonra evlendik. 1 yil çalıştıktan sonra daha iyi bi is teklifiyle iyi bildigim dijital pazarlama işine döndüm. 2 yıl çalışıp ortamindan sıkıldigim için çıktım. 3 ay sonra ünlü bi markanin eticaret direktörü olarak başladım ve 3 yıldır çalışıyorum. Bi oğlumuz var 4 yaşında. Bütün olumsuzluklarda panik yapmadim. Derin nefes alip, şimdi ne yapmaliyim diye düşündüm. Hep okudum ve araştırdım. Kendime ve bildiklerime guvendim. Şimdi 32 yaşındayım 2. pilot yetistirme programina hazirlanmayi planliyorum. Greencard a basvurdum çıkarsa ailemi alip amerikayi da deneyebilirim. Zor zamanlarda, belediyenin fitness salonunda gördüğüm “go hard or go home” ( ya sıkı çalış ya da evine dön) sözü hep aklima gelir. Şansınızı sonuna kadar zorlayıp, kötü insanlardan daha cesur olup, kendinizi sürekli geliştirin. Ben öyle yapıyorum. Sevgilerimle,

  7. Gül bryszy :
    12 Aralık 2018
    3:15 pm

    Merhaba, bende sevdiği işi bulamayanlardanim 23 yaşında Önce dükkan açtım ailemle, çok yordu beni, sonra terzilik bu da yordu,
    26 yaşımda ailemle emlakcilik bana göre değildi,
    28 yaşında SMMM staj sınavını kazandım 33 yaşında SMMM oldum 5 yıldır çalışıyorum ama sevmiyorum, stresli illet bir iş bırakacağım, evliyim bir kızım var sevdiğim huzurlu bir iş arıyorum inşallah

  8. Merhabalar,
    Ben de bu siteye umutsuzca google’a “30 yaşından sonra iş değiştirme” yazarken rastladım. Gördüğüm kadarıyla genel itibari ile bir kaç profil var 30’lu yaşlarda iş değiştirmeyeye çalışan. Maddi olanaksızlıklar ve/veya şansızlık sebebiyle hayallerine ulaşamayanlar ve benim gibi sadece mecburiyetten para için istemediği ve keyif almadığı bir işte çalışanlar. Ben 2010 yılı metalurji malzeme mühendisliği mezunuyum. Çevremdeki (ileri görüşlü) insanların yönlendirmesi ile bu bölümü yazdım, kazandım ve bitirdim. Okuma sürecim de aynı iş hayatım gibi sıkıcı ve zoraki oldu. Fakat sonuç itibari ile yaklaşık 7 yıldır, terfi alarak yönetici pozisyonunda bu işi yapıyorum. Maddi problemim yok ve bu işte çalışmaya devam edersem muhtemelen hayatım boyunca da olmayacak fakat gram huzurum da yok, hayattan keyif almıyorum, gelecek beni heyecanlandırmıyor. Son dönemlerde artık uyku problemi de çekmeye başladım, kolay uyuyamıyorum ve sabahta kalkmak istemiyorum. Sürekli içim sıkılıyor ve bir şeyler hep yanlışmış gibi hissediyorum.
    Burayı okuyunca farkettim ki benim gibi olan bir sürü insan var ve sanırım yapılması en doğru olan şey bir kariyer koçu’na danışmak, çünkü işin en çok canımı sıkan kısmı artık hayattan ne istediğimi de bilmiyorum. Hayallerimdeki meslek kavramı yok, ne yapsam zevk ile yaparım bir fikrim yok. Açıkçası mevcut işimi bırakıp gelir düzeyimi değiştirmeye de çok cesaretim yok. Bir yandan da eğer bekarken bu değişikliği yapamazsam ileride (evlilik/çocuk vesaire olursa) hiç yapamam gibi geliyor. Çok karışık kafam…
    Neyse çok yazdım sanırım,
    İleride hayatın hepimiz için daha anlamlı olması dileğiyle…

  9. Yeni Hayat :
    15 Mart 2019
    10:20 am

    Merhabalar,

    Yapılan yorumlardan iş yerinde olduğum için bazılarını okuma fırsatım oldu. Kendi durumumla ilgili ne yapabilirim diye araştırma yaparken bu sayfayı görmek nasip oldu. Ben 34 yaşında ve önlisans işletme mezunu biriyim. Okuduğum bölümü isteyerek okumadım. Maddi durumlardan ve ailevi sorunlardan dolayı ideali olmayan ve işçi statüsünde çalışan biriyim. Uzun süreli sorunlardan dolayı bu yaşıma kadar hedefsiz yaşadım ve çalıştığım işlere isteksiz bir şekilde sabah 8 akşam 7 gittim geldim. Şu an 6 yıldır perakende ticaret yapan bir iş yerinde çalışıyorum ve yeni evlilik yaptım. Evlendikten sonra ister istemez sorumluluklar daha ağırlaştığı için çalıştığım iş artık maaş açısından yetersiz gelmeye başladı. 6 yıldır çalıştığım firmada asgari ücret almaya devam ediyorum. Sağolsun eşimin teşvikiyle hayallerim biraz canlandı ve sınavlara hazırlanmam konusunda bana yardımcı oldu. KPSS ye girdim ama barajı geçsem de yeterli puanı alamadığım için atanamadım. Şimdi sürekli olarak ne yapsam diye düşünüyorum. Bir yandan ticaret ile meşgul olduğum için bir iş yeri mi açsam diye düşünüyorum. Bir yandan da kendimi mi geliştirsem ve üniversite sınavlarına girip bir bölüm okuyarak bir meslek sahibi mi olsam diyorum. Bir türlü karar veremedim. Ama ne olursa olsun işimden memnun değilim ve 10 saat çalışıp evin ihtiyaçlarını tam anlamıyla karşılayamadığım için kafamı çok meşgul ediyor. Bir ümit bir fikir gelir diye sürekli netten araştırma yapıyorum. Daha önce tekstil deposunda ve hazır giyim sektöründe çalıştım. En son ticaretin içinde çalışmaktayım. Ne yapabilirim sorusu her gün beni kemirip duruyor. Bir şey bulursam istifamı anında yazacağım inş. ama.. Ne yapacağımı bilmiyorum.

  10. jesco otis :
    25 Nisan 2019
    10:29 am

    Yalnız değilmişim ….
    Merhabalar bende 33 yaşında hala kendime göre bir iş bulamayanlardanım…
    10 yıla yakın kendi işimi yaptım piyasaların hızla değişmesi sektörümü çok yıprattı kazanıyor muyuz kazanmıyor muyuz anlayamıyor insan.
    ben de devrettim. şu an bir yıla yakındır işsizim..
    Almanca ingilizce çalışıyorum sürekli kitap okuyor ve iş bakıyorum ..
    ama nedense ne yapacağım konusunda bir fikre sahip olamadım bir yıldır.. (yeşilpasaportum var biraz ingilizce biraz almanca var olursa benim gibi olup birşeyler yapmak isteyen varsa bana ulaşsın ister yurt içi ister yurtdışı ) ahmettaylaneroglu@gmail.com

  11. Bir çok insanın kafasındaki problem olduğunu gördüm. işini severek yapmadığın takdirde huzurunun olmadığı gerçek bir durum. işin kötü yanı öyle veya böyle iyi veya kötü emek verdiğin bir sektörde bir seviyeye gelip en azından standartların bir tık üstünde maaş almak bu ekonomik durumda insanın cesaretini de kırıyor malesef. ama cesaretli olmakta gerekiyor olabilir. tabii ki ne yapacağını bilmen lazım.

  12. kutadgu bilig :
    8 Ekim 2019
    9:18 am

    Arkadaşlar yıllar geçse de sanırım sorunlar değişmiyor. 2011 yılında çevre mühendisliğinden mezun oldum. yıllardır özel sektördeyim ama işimi sevmediğimi bana göre olmadığını anca anlayabildim. aslında daha önce anladım ama başka sektöre geçemedim çünkü hangi işi sevdiğimi hala da bilmiyorum. Otuz iki yaşındayım ve intihar boyutuna kadar geliyor bu iş konusu bende. Sürekli intiharı düşünüyorum. Sabah uyandığımda düşündüğüm ilk şey sonsuz uyku. O kadar nefret ediyorum yeni güne uyanmaktan. başkaları ne der düşüncesi var. mesela ben bu iş yerine bim’ de çalışmayı yeğlerim ama sürekli akrabalar ne der, arkadaşlar ne der, konu komşu ne der düşünceleri içerinde yoğruluyorum. o kadar nefret ediyorum işimden ama daha önce parasızlık ve işsizlik çektim. çok kötü şeyler tekrar o psikolojik yıkımı yaşamak istemiyorum. Gülmeyi unuttum yemin ederim. Kronik depresyon, öz güven eksikliği her şey üst üste gelmeye başladı. BİM’ de çalışmayı düşünüyorum başka bir iş bilmiyorum ne yaparım hiç bir fikrim yok. tek bildiğim bu işten nefret ettiğim.

Yorum Yazın